شعر فارسی آیات غمزه

از پشت بام تا حرمت راه اندکی‌ست

مریم سقلاطونی — Fri, 23 Jan 2026 18:30:00 GMT

هر صبح با خیال تماشای گنبدت
می‌ایستم به رسم ادب رو به مرقدت

تو راه مستقیمی و من وصل می‌شوم
با تو به رودخانهٔ لطف سرآمدت

هر صبح با زیارت از راه دور تو
نزدیک می‌شوم به تو و راه و مقصدت

پیش از سلام من به تو، ناگاه می‌وزد
از سمت کربلای تو عطر خوش‌آمدت

از پشت بام تا حرمت راه اندکی‌ست
قدر «سلام» فاصله دارم ز مرقدت

حال خوشی دوباره به من دست داده است
حال نماز، زیر رواق زبرجدت

با هر سلام بیعت من تازه می‌شود
هم با تو، هم تمام شهیدان مشهدت

سینِ سلام، در دهنم خشک می‌شود
شرمنده‌ام از این همه الطاف بی‌حدت

پیچیده در هوا نفحات سلام تو
آقا! تو را به مِهر و مرام زبانزدت

محتاج کن همیشه به این رزق‌ها مرا
محتاجِ مهربانی و رزق مجدّدت

اندکی بیشتر شکسته نوشت

سید مهدی موسوی — Sun, 23 Nov 2025 15:14:00 GMT

خواست قدری شکسته بنویسد
به خودش گفت با چه ترکیبی
در همین لحظه چشم او برخورد
روی میزش به سرخی سیبی

پس قلم را گرفت در دستش
با نم اشک خود به او رو زد
نام‌هایی نوشت و با آن‌ها
به بَر و روی سیب پهلو زد

از محمد شروع کرد و نوشت
با تمام وجود خویش؛ ولی
چند سالی بر او گذشت انگار
از محمد رسید تا به علی

پس از آن خواست با نوک قلمش
لام‌ این نام رو دو نیمه کند
خوشنویس جوان ولی ترسید
قلمش را به‌ خون ضمیمه کند

بعد از آن بی‌هوا نوشت: حسن
حُسن او را چه بی‌مثال کشید
حرف «سین» را گرفت و با قلمش
تا به سر حدّ اعتدال کشید

دل به دریا زد و‌ نوشت حسین
به خودش جرأت مداخله داد
بین «حاء» حسین و «سین» حسین
او که خطاط بود فاصله داد

با محمد، علی، حسن و حسین
نقش زد روی صفحه دایره‌ای
صفحه مجموعه‌ای نفیس شد و
شد مبدّل به درّ نادره‌ای

جای نامی میان دایره ماند
زد و این بار چشم بسته نوشت
یا علی گفت و نام فاطمه را
اندکی بیشتر شکسته نوشت

من گناهم یک نگاه تو ثوابم می کند

علی اصغر طلوعی — Tue, 21 Oct 2025 06:12:00 GMT

نامه اعمال من از شرم آبم می کند
جز تو آقا هرکسی باشد جوابم می کند

من که می دانم به کار تو نمی آیم ولی
دست های مهربانت انتخابم می کند

احترامی هم اگر دارم به لطف نام توست
بی تو اصلا هیچ کس آدم حسابم می کند؟

هرچه تاریکی ست با نور تو روشن می شود
من گناهم یک نگاه تو ثوابم می کند

من دعای خسته ی از آسمان برگشته ام
چشم های بی کرانت مستجابم می کند

گریه در روضه برای من شرابی کهنه است
تازه می سازد مرا وقتی خرابم می کند

نوکرت یک اربعین هر روز هیئت بوده است
آرزوی کربلا دارد شرابم می کند

حتی اگر که تیغ ببارد، در بیعت امام‌حسینیم

محمد مرادی — Fri, 27 Jun 2025 04:32:00 GMT

حتی اگر که تیغ ببارد، در بیعت امام‌حسینیم
ما جرأت زهیر و حبیبیم، ما غیرت امام‌حسینیم

در کودکی حوالۀ گریه، از روضۀ رقیه گرفتیم
پیری رسید و سینه‌زنان باز، در هیأت امام‌حسینیم..

قطره‌به‌قطره رود زلالیم، با عشق در مسیر کمالیم
حبّ‌الحسین یجمعنا، چون: جمعیّت امام‌حسینیم

هیهات از حقارت و ذلت، هیهات از پذیرش منّت
للهِ حمد اگر که عزیزیم، از عزّت امام‌حسینیم

ما از تبار یاس سپیدیم، حرّیم و زنده‌زنده شهیدیم
از لشکر یزید بریدیم، در بیعت‌ امام‌حسینیم
::
ای شمرهای عصر تمدن! آل‌زیادهای تفرعُن!
در شامِ بغض و کینه بمیرید: "ما ملت امام‌حسینیم

هوایی شدم، مقصدم کربلاست

ناصر حامدی — Wed, 21 Aug 2024 01:04:00 GMT

هوا پر شد از عطر نام حسین
به قربان عطر پراکنده‌اش
چه سرمست و شورآفرین می‌رود
سپاهی به دیدار فرماندهش

هوایی شدم، مقصدم کربلاست
کجا از همین سرزمین بهتر است؟
برای رسیدن به آغوش تو
هوای خوش اربعین بهتر است

چه باکی‌ست از پای تاول زده
به عشق تو طی می‌شود این مسیر
نمانده‌ست چیزی به کرب‌وبلا
امیری حسینٌ و نعم الامیر

غریبم به آغوش تو دلخوشم
اسیرم به عشقت شدم مبتلا
در این روزها آرزویم شده
فقط کربلا کربلا کربلا

مرا مادرم از همان کودکی
به شیرینی نام تو شیر داد
پدر با خودش برد هیأت مرا
به من مهر و سربند و زنجیر داد

دلم خوش به داروی دیدار توست
حبیبم حسین و طبیبم حسین
غریبانه در کربلا خفته‌ای
نگاهی به من کن، غریبم حسین

قدم می‌گذاری به صحن بهشت
به یاد شهیدان والامقام
بگو با دلی عاشق و بی‌قرار
به لب‌های عطشان مولا سلام

هزار و نهصد و پنجاه سال می‌گریم

سید محمد بهشتی — Sun, 07 Aug 2022 12:30:00 GMT

هنوز داشت نفس می‌کشید؛ دیر نبود
مگر که جرعۀ آبی در آن کویر نبود

هزار و نهصد و پنجاه سال می‌گریم
بر آن تنی که پذیرای جای تیر نبود

دو چشم بی‌رمقش سورۀ دخان می‌خواند
به تن چه داشت؟ به جز جوشن کبیر نبود..

رسید طالب پیراهنی؛ دریغ نکرد
رسید سائل انگشتری؛ فقیر نبود

نمی‌سرود چنان و نمی‌نوشت چنین
اگر که شاعر این قصّه ناگزیر نبود

شهید معرکه غسل و کفن نمی‌خواهد
ولی سزای تنش تکّه‌ای حصیر نبود

ای کاش می‌رساند به دریا مرا حسین.

کبری موسوی قهفرخی — Tue, 02 Aug 2022 13:43:00 GMT

آه ای غمت قصیده‌ی بی‌انتها حسین!
غم با دلت عجين شده از ابتدا حسین!

در موی بیدهای جهان مویه می‌کنند
موسیقی عزای تو را بادها حسین!

ای حُسن بی‌بدیل‌! چه حُسن‌ سلیقه داشت
آن که نهاد نام بلند تو را "حسین"

تا بوده نی به حرمت تو گل نداده است
این است فرق بین نی و نیزه‌ها، حسین!

وقت نوشتن از تو قلم سرخ می‌شود
هم‌خانواده است گل سرخ با حسین

من ماهی قناتم و روز و شبم یکی‌ست
ای کاش می‌رساند به دریا مرا حسین.

ای شعر ناب نام تو را "آب" می‌نهم
تا بعد خواندن تو بگویند: "یا حسین"!

یقینی‌ترین داغ عالم تویی، تو!

فاطمه عارف نژاد — Tue, 24 May 2022 02:44:00 GMT

چه صبحی؟ چه شامی؟ زمان از تو می‌گفت
چه جغرافیایی؟ جهان از تو می‌گفت

ازل تا ابد ساحت آفرینش
به هر شکل و با هر زبان از تو می‌گفت

از آغاز عالم، از اندوه آدم
قدیمی‌ترین داستان از تو می‌گفت

چه کردی تو ای ماه منظومۀ عشق؟
که هر گوشۀ کهکشان از تو می‌گفت

افق تا افق خون تو می‌درخشید
کران تا کران آسمان از تو می‌گفت

دل سنگ‌ها از غمت آب می‌شد
اگر کوه آتشفشان از تو می‌گفت

و هر باد هق‌هق تو را مویه می‌کرد
و هر رود نرم و روان از تو می‌گفت

و هر آه محو غمت بود هر دم
و هر آینه ناگهان از تو می‌گفت

تو ای جان کعبه! حرم از تو می‌خواند
تو ای روح مسجد! اذان از تو می‌گفت

رجزگریۀ کودکان می‌سرودت
نگاه تر مادران از تو می‌گفت

در آرامش پیرهن‌های مشکی
هیاهوی پیر و جوان از تو می‌گفت..

به خود آمدم، جمعیت سینه می‌زد
به خود آمدم، روضه‌خوان از تو می‌گفت

یقینی‌ترین داغ عالم تویی، تو!
دل سوخته بی‌گمان از تو می‌گفت

من برای می شدن تا اربعین می ایستم

محسن رضوانی — Sat, 25 Sep 2021 07:22:00 GMT

چتر را می بندم و روی زمین می ایستم
زیر باران امام اولین می ایستم

اذن می خواهد به ایوان نجف داخل شدن
بین صف پشت سر روح الامین می ایستم

تا مگر من را ببیند شمس چشمان علی
کاهم و تا مرگ زیر ذرّه بین می ایستم

جسم و جانم جملگی قربانی دست خدا
تا ابد پای امیرالمؤمنین می ایستم

سرزنش عزم مرا چندین برابر می کند
میخم و سرشارِ عزمی آهنین می ایستم

می روم پای پیاده از نجف تا كربلا
من برای می شدن تا اربعین می ایستم

هر که پامالم کند مرگش فراخواهد رسید
مثل مین، با مسلمین من پای دین می ایستم

إنّ فی حَبل الوَتین نبضٌ أُسَمّیهِ الحسین
تا قیامت با همین حبل المتین می ایستم

هرکجا نام حسین آید وسط خواهم گریست
هرکجا نام یل ام البنین، می ایستم

چگونه می‌شود از عشق رو بگردانید؟

سعید مبشر — Tue, 17 Aug 2021 16:05:00 GMT

رجز نیاز ندارد اگر نگاه کنید
در این معارفه انصاف را گواه کنید

رجز نیاز ندارد، حسینِ فاطمه است
چگونه می‌شود ای قوم! اشتباه کنید؟

چگونه می‌شود از عشق رو بگردانید؟
و ساده فرصت معراج را تباه کنید؟

مباد در پی نان، با ذغال سرد تنور
تمام چهرۀ تاریخ را سیاه کنید

کدام سورۀ مُنزَل نوشته وقت صلاة
وضو به خون قتیلان بی‌گناه کنید؟

قسم به عصمت پروانه‌ها که بعد حسین
مباد ارادۀ تاراج خیمه‌گاه کنید

و در سیاهی شب در مسیر شام مباد
سر بریدۀ‌ او را چراغ راه کنید

رجز نیاز ندارد میان سجدۀ خون
به چشم‌های نجیبش کمی نگاه کنید

خانه‌ام موکب محرم توست

رحیمه مهربان — Tue, 17 Aug 2021 13:54:00 GMT

عالمی محو شور عالم توست
عالمی باز غرق ماتم توست

پیش غم‌های تو، غمم، غم نیست
شادم از اینکه غصه‌ام، غم توست

زخم‌‌هایم -که تازه‌اند هنوز-
چشم‌هاشان به لطف مرهم توست

من امیدم به موی تو بندست
چاره‌ام، ریسمان محکم توست

برکت زندگی‌م، روضه و اشک!
این هم از بخشش دمادم توست

اینکه در تربتت شفا داری
از خداوندی مجسم توست!

رجعت سرخ توست وعده‌ی حق
چشم‌هامان به راه مقدم توست

همه‌جا کربلاست، میدان‌ست..
کربلا، مشهد مکرم توست

نفس شهر، سرد و سنگین‌‌ست
و شفابخش عالمی، دم توست!

هر کجا میروم، غمت آنجاست
سینه‌ام، هیئت محرم توست،
خانه‌ام، موکب محرم توست...

محرم ۱۴۴۳

جهان این تیرهء خاموش روشن می شود آری...

سید حمیدرضا برقعی — Wed, 05 May 2021 22:28:00 GMT

هلا ! ای جسم من ای خفته، ای زندانیِ دیوار
فقط با مرگ از این خواب سنگین می شوی بیدار

فراری از تمام مردم دنیا مسیرم خورد
به قبرستان به شهر مردمِ آرام و بی آزار

می اندیشم به آرامش به خوابی خوش درون خاک
جهان ! ای بختک بی انتها دست از سرم بردار

به سر شوق رهایی داشتم از این جهان اما
نفس در سینه ام اصرار کرد اصرار کرد اصرار

به ساز خود مرا رقصاند و بی تنبوره رقصیدم
جهان این مست لامذهب، جهان این پیر لاکردار

جهان آری چه فرقی می کند با سیب یا گندم
فریبم داد با درهم فریبم داد با دینار

جهان این استخوان خوک در دست جذامی ها
جهان این مثل آب بینیِ احشام ، بی مقدار

جهان یک روز در صفین ، جهان یک روز بر منبر
فریبم داد با قرآن فریبم داد با دستار

جهان نگذاشت تا روز دهم در کربلا باشم
چه فرقی می کند حالا شوم تواب یا مختار

جهان این نخ نمای رنگ و رو رفته ولی گاهی
شبیه چادر مادربزرگم می شود گلدار

جهان این تیرهء خاموش روشن می شود آری
محرم ها که می کوبم سیاهی بر در و دیوار

همان وقتی که اشکی می چکد در روضه از چشمم
همان وقتی که می گویند از گودال از مسمار

همان وقتی که در مشّایه خوابم برد روی خاک
دلم آن خواب را می خواهد آن رؤیای بی تکرار

عمود آخر است و چشم های خیس من بسته ست
به گوشم می رسد اهلا و سهلا مرحبا زوار

جهان پایان خوبی با حسین بن علی دارد
تو تنها گریه کن در روضه، باقی را به او بسپار

جهان زیبا جهان زیبا جهان زیبا جهان زیباست
جهان با حضرت زهرا جهان با حیدر کرار

انالحق شطحِ منصور است روی دار اما ما
علیُ حق به لب داریم همچون میثم تمار....

امسال دوریم از تو... لابد حکمتی دارد

محمدمهدی سیار — Thu, 08 Oct 2020 20:35:00 GMT

امسال دوریم از تو... لابد حکمتی دارد
باشد، ولی عاشق دل کم‌طاقتی دارد

مشتاقی و مهجوری و دلتنگی و دوری
این قسمت ما بود... هر کس قسمتی دارد

جز آه چیزی در بساطم نیست، اما آه...
گویند آهِ دلشکسته قیمتی دارد

نذر زیارت داشتم از جانب «سردار»
اینک ولی او با ضریحت خلوتی دارد

این اربعین دنیا زیارتگاه یار ماست
هر گوشه‌ای یک دلشکسته حاجتی دارد

به هوش باش، صدای حسین می‌آید

مهدی جهاندار — Thu, 01 Oct 2020 13:17:00 GMT

صدای کرب‌وبلای حسین می‌آید
به هوش باش، صدای حسین می‌آید

تجارت و زن و فرزند و دین و دنیا را
کسی که کرده فدای حسین، می‌آید

یکی به پای ترک خورده و پر از تاول
به شوق بوسه به پای حسین می‌آید

یکی به منصب سقّایی است و مشک به دوش
به سوی واعطشای حسین می‌آید

یکی به گردنش انداخته غل و زنجیر
به نیّت اُسرای حسین می‌آید

یکی به هروله با دسته‌ی طُوَیرجیان
مگر به سعی و صفای حسین می‌آید

توان آمدن کربلا نداشت یکی
به دست کارگشای حسین، می‌آید

یکی خیال نمی‌کرد قسمتش باشد
می‌آید و به دعای حسین می‌آید

مسیحی، اهل تسنّن، سیاه و سرخ و سفید
هرآنکه هست، برای حسین می‌آید

خوشا زیارت آن کس که بعد برگشتن
به پرسش فقرای حسین می‌آید

فرشته تا به قیامت فرستدش صلوات
که اربعین به عزای حسین می‌آید

شهید کوچه‌ی ما بین کاروان با ماست
به دیدن شهدای حسین می‌آید

نگاه می‌کنم و قاسم سلیمانی ست
چه شادمان به لقای حسین می‌آید

خدا گواست که از این حماسه پژواکِ
تجلّیاتِ خدای حسین می‌آید

دم ورودی کرب‌وبلا چه غوغایی است
نوای نوحه‌سرای حسین می‌آید

عمود آخر جاده ست و روضه‌خوان می‌گفت
جواب أدرک أخای حسین می‌آید

حسین داغ دلش تازه است و عبّاسش
به پیشواز، به جای حسین می‌آید

خدا کند سخن روضه‌خوان غلط باشد
که خنجری به قفای حسین می‌آید

تکان پرچم توحید را تماشا کن
نسیم باد صبای حسین می‌آید

به گوش باش، عزیز حسین در راه است
به هوش باش، صدای حسین می‌آید

باید به شهیدان تو پیوست حسین

میلاد عرفان پور — Fri, 03 Jan 2020 02:46:00 GMT

آن لحظه که جان می‌رود از دست حسین!
دیدار تو آخرین امید است حسین!

تا همّت عشق است چرا منّت مرگ؟
باید به شهیدان تو پیوست حسین!

تو اشک غم حسین را پاک نکن

محمدجواد غفور زاده — Mon, 09 Sep 2019 08:23:00 GMT

این اشک رهایت از دل خاک کند
بالت بدهد راهی افلاک کند

تو اشک غم حسین را پاک نکن
بگذار که این اشک تو را پاک کند

منبع:
http://www.shereheyat.ir/poetry/poems/%D8%A7%D8%B4%DA%A9-%D8%BA%D9%85-%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86

میان معرکه هم ایستاده‌ای به نماز

سعید بیابانکی — Mon, 09 Sep 2019 08:11:00 GMT

سرت اگر چه در آن روز رفت بر سرِ نی
نخورد دشمنت اما جُوِی ز گندم ری

سری که بود دمادم به روی دوشِ نبی
سری که بر سرِ نی شد به جرم حق‌طلبی

سرت شریف‌ترین سجده‌گاهِ باران است
سرت امانتِ سنگینِ روزگاران است

منم مسافر بی‌زاد و برگ و بی‌توشه
سلامِ من به تو، ای قبله‌گاهِ شش‌گوشه

سلام وارث آدم، سلام وارث نور
سلام ماه درخشانِ آسمان و تنور

سلام تشنه‌لبِ کشتۀ میانِ دو رود
سلام خیمۀ جانت اسیر آتش و دود

سلام ما به تو ای پادشاه درویشان
چه می‌کنند ببین با تو این کج‌اندیشان

تو آبروی شرف، آبروی مرگ شدی
کتاب وحی تو بودی و برگ برگ شدی

تو در عراقی و رو کرده‌ای به سمت حجاز
میان معرکه هم ایستاده‌ای به نماز

بخوان که دل به نوایی دگر نمی‌بندم
که خورده تیر غمت بر دوازده‌بندم

چه با مرام شما کرده‌اند بی‌دینان
هزار بار تو را سر بریده‌اند اینان

چه سود بعدِ تو چون برده، بندگی کردن
حباب‌وار، یزیدانه زندگی کردن

حسین گفتن و دل باختن به خویِ یزید
بدا به غیرت ما کوفیانِ عصر جدید

چه زود در کنفِ رنگ و رِیب فرسودن
مدام بردۀ تزویر و زور و زر بودن

چه سود دل به غمت دادن و زبانم لال
حسین گفتن و... آتش زدن به بیت‌المال

حسین، کوفی پیمان‌شکن نمی‌خواهد
حسین، سینه‌زنِ راهزن نمی‌خواهد

حسین را، ز مرامش شناختن هنر است
حسین دیگری از نو نساختن هنر است

«بزرگ فلسفۀ قتل شاه دین این است
که مرگ سرخ به از زندگی ننگین است»

شبی رسیده ز ره، شب نگو، بگو سالی
ببین ز خواجۀ رندان گرفته‌ام فالی

«نماز شام غریبان چو گریه آغازم
به مویه‌های غریبانه قصه پردازم»

سلام، کوهِ غم و کوهِ صبر و کوهِ بلا
سلام، حنجرۀ بی‌بدیل کرب‌وبلا

تو با مرامِ حسینی میان کوفه و شام
بنای ظلم فرو ریختی به تیغ کلام

بگو به ما که به گوشَت مگر چه خواند حسین
بگو! مگر ز لبانش چه دُرّ فشاند حسین

بگو که گفت من این راه را به سر رفتم
به پای‌بوسیِ این راهِ پرخطر رفتم

تو هم به پای برو ما نگاهمان که یکی‌ست
مراممان که یکی رسم و راهمان که یکی‌ست

بگو که گفت: هلا نور چشم من زینب!
بخوان به نام گل سرخ در صحاریِ شب

بخوان که دود شود دودمان دشمن تو
بنای جور بلرزد ز خطبه خواندن تو

نبینمت که اسیر حرامیان باشی
اسیر فتنه و نیرنگ شامیان باشی

که در عشیرۀ ما عشق، ارث اجدادی‌ست
اسارت است که سنگِ بنای آزادی‌ست

سلام ما به اسارت، سلام ما به دمشق
سلام ما به پیام‌آورِ قبیلۀ عشق

ببین نشسته به خون، مقتل لهوفیِ ما
گرفته رنگِ فغان نامه‌های کوفیِ ما

شرابِ نور که هشیار و مست خورده تویی
که گفته‌ است که کشتی شکست‌خورده تویی

سرت اگر چه در آن روز رفت بر سرِ نی
نخورد دشمنت اما جُوِی ز گندم ری

لینک منبع:

http://www.shereheyat.ir/poetry/poems/%D9%BE%DB%8C%D8%A7%D9%85%E2%80%8C%D8%A2%D9%88%D8%B1%D9%90-%D9%82%D8%A8%DB%8C%D9%84%DB%80-%D8%B9%D8%B4%D9%82

این سیل، سیل اشک عزادارهای توست

امیر تیموری — Mon, 20 May 2019 19:04:00 GMT

حس می کنی زمین و زمان گریه می‌کنند
وقتی که جمع سینه‌زنان گریه می‌کنند

این سوی داغ اکبر و آن سو غم حبیب
در ماتم تو پیر و جوان گریه می‌کنند

این سیل، سیل اشک عزادارهای توست
چون ابر با تمام توان گریه می‌کنند

تو کیستی که در غم از دست دادنت
مردان ما شبیه زنان گریه می‌کنند

با یاد آن نماز جماعت که خوانده‌ای
گلدسته‌ها اذان به اذان گریه می‌کنند

در ماتم اسارت زینب عجیب نیست
سرها اگر به روی سنان گریه می‌کنند

عشقم ایران است، ایران حسین بن علی

ناصر حامدی — Mon, 20 May 2019 18:48:00 GMT

ما هیچ نداریم و دو گوهر داریم
در مشهد و قم دو سایه‌ی سر داریم
یک لحظه مگیر ای خدا از دل ما
عشقی که به خواهر و برادر داریم

::
باز باران است، باران حسین بن علی
عاشقان جان شما، جان حسین بن علی

خواه بر بالای زین و خواه در میدان مین
جان اگر جان است قربان حسین بن علی

شمرها آغوش وا کردند، اما باک نیست
وعدة ما دور میدان حسین بن علی...

در همین عصر بلا پیچیده عطر کربلا
عطر باران صوت قرآن حسین بن علی

پرچم بیداد را روزی به آتش میکشد
شعله‌های عشق سوزان حسین بن علی

قدسیان از سفره‌اش نان و نمک خوردند و ما
تا ابد هستیم بر خوان حسین بن علی

هرکجا عشق است نام او طنین انداز شد
در جهان برپاست طوفان حسین بن علی

هر کجای خاک من بوی شهادت می دهد
عشقم ایران است، ایران حسین بن علی

گفته بودی «مرد را دردی اگر باشد خوش است»
دردهای ما و درمان حسین بن علی

دست بالا کن ببین لبیک گویان آمدند
نوجوانان و جوانان حسین بن علی

دست بالا کن بگو این بار با صوتی جلی
دست های ما به دامان حسین بن علی

آه... با کربلا حسین چه کرد؟

محمدحسین ملکیان — Mon, 24 Sep 2018 04:33:00 GMT

دم مرگش به چشم خود دیدم
پدرم با سه یا حسین چه کرد

کمرم را شکست داغ پدر
داغ فرزند با حسین چه کرد؟

بعد عباس هیچ کس پرسید...؟
با غم بچه ها حسین چه کرد؟

آن همه درد را چه کرد حسین
آن همه درد را حسین چه کرد؟

سر از تن جدا! حسین چه گفت؟
تن بی دست و پا! حسین چه کرد؟

از بلندای تل زینبیه
زینب آن روز تا حسین چه کرد؟

با حسین آه... کربلا بد کرد
آه... با کربلا حسین چه کرد؟

بین گودال هم دعامان کرد
با همان یک دعا حسین چه کرد

با غریقان، بدون آب ببین
کشتی ناخدا حسین چه کرد

از پس این ابرها پیداست ماه دیگری

فاطمه معصومه شریف — Thu, 31 May 2018 10:49:00 GMT

توبه هایم را شکسته اشتباه دیگری
از گناهی می روم سوی گناه دیگری

لحظه لحظه پشت هم شیطان فریبم می دهد
می گذارد بر سر هر راه چاه دیگری

گریه باید کرد تنها در عزای تو حسین
توبه غیر از این ندارد هیچ راه دیگری

مثل حر من نیز برگشتم که غیر از خیمه ات
نیست مارا در همه عالم پناه دیگری

ای زمان در طول تاریخ اینچنین داری سراغ
بی کفن ،لب تشنه ،بی سر پادشاه دیگری ؟

آه از آن ساعت از آن گودال و از آن قتلگاه
آه از آن تل که خودش شد قتلگاه دیگری

می کشیدند آه هم شمشیرها هم تیرها
از دل هر نیزه برمی خاست آه دیگری

کاش در آن لحظه ها یا خواهرش آنجا نبود
یا نمی انداخت بر جسمش نگاه دیگری

انتقام خون اورا یک نفر خواهد گرفت
از پس این ابرها پیداست ماه دیگری

مولاست که لب تشنه به خاک افتاده ست

میلاد عرفان پور — Wed, 23 May 2018 19:49:00 GMT

انگار پی نان و نوایید شما
چون مردم کوفه بی وفایید شما

مولاست که لب تشنه به خاک افتاده ست
ای آن همه ابر پس کجایید شما؟

تو به خاک و خون کشیدی تیغ را

احمد عزیزی — Wed, 18 Oct 2017 02:47:00 GMT

... ای سفیر نسترن در قرن خاک
ای صدای لاله در عصر مغاک

ای زمان محکوم محرومیتت
ای زمین تاوان مظلومیتت

خاک آدم تا ابد گلگون توست
از خدا تا خاک رد خون توست

زخم دیدی تا زمین غلغل کند
تیغ خوردی تا شقایق گل کند

تو به خاک و خون کشیدی تیغ را
با رگان خود بریدی تیغ را...

ماند جای سینه‌ات بر تیرها
تا ابد زخم تو بر شمشیرها

ای مچ زنجیر را وا کرده تو
تیغ را تا حشر رسوا کرده تو...

ای غروب عصر شوم قصرها
ای بلای خواب بخت‌النصرها

ای نگین زخم بر انگشت تو
نشتر تاریخ زیر مشت تو

زخم تو تقویم طغیان است و بس
ماتم تو سوگ انسان است و بس

در رگ تاریخ جز سیل تو نیست
هرکه خونین نیست از خیل تو نیست

ای که می‌گردد به گردت هر بهار
در طوافت عشق هفتاد و دو بار...

ما همه پیغمبر خون توایم
زائران زخم گلگون توایم

یا حسین، این عصر، عصر عسرت است
قرن غیبت، قرن غبن و غربت است...

یا حسین اینجا درخت و دانه نیست
یک طنین، یک باد، یک پروانه نیست

ما شهود نور را گم کرده‌ایم
ما به تاریکی تصادم کرده‌ایم

نیست این جا ابر، شبنم، رود، آب
نیست این جا ردپای آفتاب

عصر پخش روح شیطان در شب است
عصر نفی نور و محو مذهب است

ما به دامان تو هجرت می‌کنیم
بار دیگر با تو بیعت می‌کنیم...

بعد از سه روز جسم عزیزش کفن نداشت

یوسف رحیمی — Wed, 04 Oct 2017 02:54:00 GMT

بعد از سه روز جسم عزیزش کفن نداشت
یوسف‌ترین شهید خدا پیرهن نداشت

او رفت تا که زنده کند رسم عشق را
از خود گذشته بود، غم ما و من نداشت

آنقدر عاشقانه به معراج رفته بود
آنقدر عاشقانه که سر در بدن نداشت

خورشیدِ شعله‌ور شده بر روی نیزه‌ها
کنج تنور رفتن و افروختن نداشت

هر کس شنید غربت او را سؤال کرد
بعد از سه روز جسم عزیزش کفن نداشت؟!

عزادارم ولی شادم از این غم

زهرا بشری موحد — Mon, 02 Oct 2017 10:20:00 GMT

دلم سر به هوا باشد چه بهتر!
سرم گرم‌ شما باشد چه بهتر!

عزادارم ولی شادم از این غم
غمی که دل گشا باشد چه بهتر!

به عشقت هرکجا باشد می آییم
اگر هیات به پا باشد چه بهتر!

چه ذکری بهتر از نام‌ حسین است
چه بهتر که رسا باشد چه بهتر!

《حسین جانم حسین جانم حسین جان!》
غمی هم در صدا باشد چه بهتر!

سری که خالی از سودای یار است
اگر از تن جدا باشد چه بهتر!

《 غم عشقت بیابون پرورم کرد》
نجف تا کربلا باشد چه بهتر!

تکبیرة الاحرام نمازی که تو بستی

محمدجواد غفور زاده — Sun, 01 Oct 2017 07:44:00 GMT

ای گردش چشمان تو سرچشمه ی هستی
ما محو تو هستیم، تو حیران که هستی

خورشید که سرچشمه ی زیبایی و نور است
از میکده ی چشم تو آموخته مستی

تا جرعه‌ای از عشق تو ریزند به جامش
هر لاله کند دعوی پیمانه به دستی

از چار طرف محو تماشای تو هستند
هفتاد و دو آیینهٔ توحیدپرستی

وا کرد درِ مسجدالاقصای یقین را
تکبیرة الاحرام نمازی که تو بستی

تا وا شدن پنجره هرگز نزدی پلک
تا خون شدن حنجره از پا ننشستی

ای کاش که گل‌های عطشناک نبینند
در دیده ی خود خار غمی را که شکستی

یک گوشه ی چشم تو مرا از دو جهان بس
ای گردش چشمان تو سرچشمه ی هستی

رسیده او به ما ولی نمی رسیم ما به او !

سید جواد میرصفی — Sat, 30 Sep 2017 10:08:00 GMT

هلا! در این کران فقط به حر، امان نمی رسد
که در کنار او به هیچ کس زیان نمی رسد

بهشت، خیمه ی عزای اوست این حقیقتی ست
که باورش به ذهن کوچک گمان نمی رسد

شروع شورش غمش ز شور اشک آدم ست
به درک گریه بر مصیبتش زمان نمی رسد

فلک! به گوش خود بخوان که ضجه ی زمینیان
به های های ناله فرشتگان نمی رسد

به نون و القلم ، قسم ، به آن شعر محتشم
قصيده بی سرودن از غمش به آن نمی رسد

به خيمه ها نمی رسید کاش پای ذوالجناح
که خیری از رسیدنش به کودکان نمی رسد

که دیده است خون به دل کنند مشک تشنه را؟!
که هیچ میزبان چنین به میهمان نمی رسد

رباب را سه شعبه ذره ذره ذره آب کرد!
مگر که تیرت ای اجل به ناگهان نمی رسد ؟!

حسین داده بود جان کنار جسم اکبرش
که شمر می رسد به سر ، ولی به جان نمی رسد

کشید خنجر از غلاف و روی سینه اش نشست
به حیرتم چرا عذاب از آسمان نمی رسد؟!...

به سر رسید قصه ، روضه خوان چه می شود بگو
که هیچ چیز دست کم به ساربان نمی رسد

حکایتی ست خلوت تنور با سر حسین
ولی به بزم بوسه های خیزران نمی رسد

چقدر زجر می کشند کودکان عمو که نیست
که رفته است دست او به کاروان نمی رسد

رسید کاروان به شام، خوب گوش کن یزید
صداي ناله و صداي الامان نمی رسد

چنان بر اوج نیزه ها حماسه ساخت از بلا
که هر چه می دود به سوی او ،جهان، نمی رسد

صلات ظهر خون به حق اقامه بست آنچنان
که تا ابد به گَرد سجده اش اذان نمی رسد!

اعوذ بالبلا ، هميشگي ست کربلا ، مگو
که گاه ابتلا و وقت امتحان نمي رسد
::
رسیده او به ما ولی نمی رسیم ما به او !
اگر که مرد بیقرار داستان نمی رسد

روشن ترین دلیل همین اشک جاری است

سید محمد مهدی شفیعی — Thu, 21 Sep 2017 10:51:00 GMT

بر فرض از دلیل و از اثبات بگذریم
قرآن تویی چگونه از آیات بگذریم؟

روشن ترین دلیل همین اشک جاری است
گیرم که از متون و عبارات بگذریم

ما را نبود تاب تماشا، عجیب نیست
از صفحه های مقتل اگر مات بگذریم

تفصیل بند بند مصیبت نمی کنیم
انگشترت... ، ز شرح اشارات بگذریم

یک خط برای روضه ی گودال کافی است:
زینب چه دید وقت ملاقات؟ بگذریم

ما تیغ غیرتیم که از هرچه بگذریم
از انتقام خون تو هیهات بگذریم

عشقم ایران است، ایران حسین بن علی

ناصر حامدی — Fri, 19 May 2017 00:12:00 GMT

باز باران است،باران حسین بن علی
عاشقان جان شما،جان حسین بن علی

خواه بر بالای زین و خواه در میدان مین
جان اگر جان است قربان حسین بن علی

شمرها آغوش وا کردند،اما باک نیست
وعده ی ما دور میدان حسین بن علی...

در همین عصر بلا پیچیده عطر کربلا
عطر باران عطر قرآن حسین بن علی

هر کجای خاک من بوی شهادت می دهد
عشقم ایران است، ایران حسین بن علی

دست بالا کن بگو این بار با صوتی جلی
دست های ما به دامان حسین بن علی

سلام کرد بر آن گونه های خاک آلود

مریم سقلاطونی — Fri, 14 Oct 2016 06:44:00 GMT

غمی به وسعت عالم نشسته بر جانش

تمام ناحیه خیس از دو چشم گریانش

شبیه ابر بهاری هوای ناحیه را

پر از ترنم غم کرده اشک سوزانش

سلام کرد به جدش ... سلامی از سر صدق

سلام آن که کند جان فدای جانانش

سلام کرد بر آن گونه های خاک آلود

بر آن تنی که نمودند نیزه بارانش

سلام کرد بر آن بوسه گاه نورانی

سلام آنکه کند جان خویش قربانش

سلام آن که دلش زخمی مصیبت هاست

سلام آن که اگر بود کربلا –جانش

میان طف ، سپر نیزه و سنان می کرد

و می سپرد به شمشیرها گریبانش

سلام کرد بر آن جام نیزه نوشیده

بر آن کسی که شکستند عهد و پیمانش

سلام آنکه اگر نی نوا حضور نداشت

علی الدوام شده ناله ی فراوانش

سلام آن که سرازیر می شود هر روز

به جای اشک روان ، سیل خون زچشمانش...

عشق به پایان رسید؛ خون تو پایان نداشت

علیرضا قزوه — Wed, 28 Sep 2016 03:10:00 GMT

شور بپا می کند، خون تو در هر مقام
می شکنم بی صدا در خود ، هر صبح و شام

باده به دست تو کیست؟ طفل شهید جنون
پیر غلام تو کیست؟ عشق علیه اسلام

در رگ عطشان تان، شهد شهادت به جوش
می شکند تیغ را، خنده خون در نیام

ساقی، بی دست شد، خاک ز می مست شد
میکده آتش گرفت، سوخت می و سوخت جام

بر سر نی می برند، ماه مرا از عراق
کوفه شود شامتان، کوفه مرامان شام

از خود بیرون زدم در طلب خون تو
بنده حر تو ام، اذن بده یا امام!

عشق به پایان رسید ، خون تو پایان نداشت
آنک پایان من، در غزلی ناتمام ...

به تپش آمده با یاد تو از نو کلماتم

سیدعلیرضا شفیعی — Fri, 09 Sep 2016 20:53:00 GMT

به تپش آمده با یاد تو از نو کلماتم
باز نام تو شده باعث تجدید حیاتم

بیم گرداب به دل داشتم اما تو رسیدی
که شدی ساحل امن من و کشتی نجاتم

باز از فرط عطش خشک شده کام من،آری
تشنه ام؛ تشنه ی لبهای عطشناک فراتم

باید احرام ببندم به طواف حرم تو
من که در صحن تو در موقف دشت عرفاتم

با دعای عرفه دست مرا کاش بگیری
مات و مبهوت نمایان شدن جلوه ی ذاتم

با تو هر لحظه مجسم شده یک روضه به چشمم
باز گریان تماشای قتیل العبراتم

ماه شعبان رسيد! ماه سه ماه

یوسف رحیمی — Mon, 09 May 2016 14:56:00 GMT

ماه عشق است ماه عشّاق است
ماه دل‌هاي مست و مشتاق است

در ميخانه ی کرم شد باز
الدخيل اين حریمِ رزاق است

ريزه خوارش فقط نه اهل زمين
جرعه نوشش تمام آفاق است

بي‌حساب است فضل این ساقی
شب جود و سخا و انفاق است

بين دل‌هاي بيدلان امشب
با سر زلف يار ميثاق است...

«قبره في قلوب من والاه»
حرمش قبله گاه عشّاق است

ماه شعبان رسيد! ماه سه ماه
کربلا می‌رويم! بسم الله

السلام اي پناه مُلک و مکان
در يد قدرتت عنان جهان

رفته قنداقه ات به عرش خدا
تشنه ی پاي بوسي‌ات همگان

در طوافت قيامتي شده است
مي‌رسد هر فرشته با هيجان

پَر قنداقه ی تو مي‌بخشد
پر و بالي به فطرس نگران...

از سر انگشت پاک مصطفوي
جرعه جرعه بنوش شيره ی جان

خواند جدّت «حسينُ منّي» را
«وَ أنا مِن حسين» را تو بخوان

با تو جود و شجاعت نبوي‌ست
اي شکوه حماسه‌هاي عيان

در نمازت شبيه فاطمه اي
بين ميدان علي ست جلوه کنان

چشم‌هاي تو مرز خوف و رجاست
قَهر و مِهر تو آتش است و امان

رحمت محض! يا ابا الأيتام!
پدري کن براي عالميان

اي که آقایي تو بي‌حد است
باز ما را به کربلا برسان

شب جمعه شميم سيب حرم
منتشر مي‌شود کران به کران

روضه‌هايت بهشت اهل ولاست
چشم ما چشمه‌هاي کوثر آن

«وَ مِنَ الماءِ کُلَّ شَيءٍ حَيّ»
اشک‌ها از غمت هميشه روان

السلام اي شهيد روز دهم
السلام اي امام تشنه لبان

تا ابد در فراز پرچم توست
خون سرخت هميشه در جَرَيان

کربلاي تو از ازل بوده‌
مبدأ حرکت زمين و زمان

شب سوم رسيده‌اي، اي ماه
السلام عليک ثارالله

السلام اي نگين عرش برين
سروِ بالا بلند اُم بنين...

جذبه‌هاي نگاه هاشمي‌ات
ماه را مي‌کشد به سوي زمين

عبد صالح! مُواسِيِاً لله!
پدر فضل! روح حق و يقين!

به حضورت گشوده دست، فلک
به قدوم تو سوده عرش، جبين

وقت هوهوي ذوالفقار علي ست
به روي مرکب حماسه نشين

مي‌شود با اشاره ی تو دو نيم
هر کسي آيد از يسار و يمين

زينبت «إن يکاد» مي‌خواند
آسمان محو هيبت تو! ببين

کاشف الکرب اهل بيت نبي!
بازوان توأند حصن حصين

ماه من بازوي رشيد تو را
که برافراشته است بيرق دين ـ

زده بوسه علي به گريه چنان
چيده از آن حسين بوسه چنين...

سائلان تو بي‌شمارند و ...
گوشه چشمي به ما! بس است همين

شب جود و کرامت و بذل است
شب چارم شب اباالفضل است

السلام اي حقيقت جاري
روح تقوا و زهد و بيداري

سيد السّاجدينِ شهر رسول
عبد مسکينِ حضرت باري

روزهايت مجاهدت، ايثار
نيمه شب‌هات بخشش و ياري

در مناجاتت ای صحيفه ی نور
آيه آيه زبور مي‌باري

همه مجذوب ربنای تواند
محوِ این سِیْر و این سبکباری

گوش کن اين صداي داوود است
که به شوق تو مي‌شود قاري

پا برهنه به حجّ که مي‌آيي
کعبه را هم به وجد مي‌آري...

واژه‌های تو تیغِ برّانند
ثانی حیدری و کراری...

در مصاف تو سهم دشمن تو
چیست غیر از مذلت و خواری

وارث عزت و سخای حسین
ای که بعد از عمو، علمداری

به محبان خود نظر فرما
بیشتر موقع گرفتاری

رو سياهي من گذشت از حدّ
تو برايم مگر کني کاري

در نماز شبت دعايم کن
تو عزيزي تو آبروداري

دلم از بند هر غم آزاد است
شافع من امام سجاد است

_{...............}

_{با تلخیص}

تو آمدی که سکوت زمین شکسته شود

علیرضا بدیع — Sun, 08 May 2016 16:19:00 GMT

قرار بود که با آب و گل عجین بشوی
برای این که سفالینه ای گلین بشوی

زمان گذشت و زمین چون کلاف سر در گم
قرار شد که تو سر رشته ی یقین بشوی

گل محمّدی از فرط باد خم شده بود
قرار شد بروی تکیه گاه دین بشوی

تو را به مکتب اعرابِ جهل بفرستد
که ناظم غزل «ع و ق و ش» بشوی

به این دلیل به فرمان او مقرر شد
که چند سال پسرخوانده ی زمین بشوی
::
مدینه بود که انگشتر نبوت شد
سعادتی ست که بر روی آن نگین بشوی

حسین نام نهادند اهل بیت تو را
به این دلیل که مصداق «یا و سین» بشوی

به خط کوفی، در ابتدای متن زمان
تو را نگاشت که سرمشق مسلمین بشوی

چه افتخاری از این بیشتر؟ که پرچم دار
برای مکتب پیغمبر امین بشوی

تو آمدی که سکوت زمین شکسته شود
تو می روی که به گوش زمان طنین بشوی

تو آمدی که سرت روی نیزه ها برود
تو می روی که سرافرازتر از این بشوی

برای شستن این راه با گلابی سرخ
قرار شد که تو این بار دست چین بشوی

باید دهان شاعرتان را طلا گرفت

جواد محمدزمانی — Sun, 08 May 2016 12:50:00 GMT

آن شب که باغ حال و هوای دعا گرفت
هر شاخه ای قنوت برای خدا گرفت

شعر علیل و واژه ی بی اشتهای آن
با اشک های شوق تشرف شفا گرفت

در گرگ و میش صبح، در انبوه خیر و شر
دل بیدلانه حالت خوف و رجا گرفت

امّا پس از طلوع فراگیر آفتاب
بی اختیار دامن مهر تو را گرفت!

مهر تو شرح روشن اشراق ناب بود
خورشید با تبسّم تو روشنا گرفت

عالم قرار بود پس از تو شود خراب
مهرت قدم نهاد که عالم بقا گرفت

با فطرت اویس دل آمد به سوی تو
از عطر مصطفای وجودت صفا گرفت

باغ از شکوفه هر سحر احرام شوق بست
اذن طواف در حرم کربلا گرفت

بی شک سراغ رایحه ی گیسوی تو را
حافظ هزار بار ز باد صبا گرفت!

با شوق تو مشارق الهام جلوه کرد
با عطر تو عوالم ایجاد پا گرفت

دیدم چگونه شاهد بزم شهود شد
آن عاشقی که رخصت «یا لیتنا» گرفت!
::
از داغ تو که در دل افلاک جا گرفت
آدم به ناله آمد و خاتم عزا گرفت

فیض عظیم با «وَفَدَیناهُ» موج زد
این جام را خلیل به لطف شما گرفت

حتی پیامبر به پیامت امید داشت
آن روز که تو را به سر شانه ها گرفت

عمّان درست گفت: خدا در دم نخست
وقتی که امتحان ز همه اولیا گرفت

قلب تو بیشتر ز همه درد و داغ خواست
جانِ تو بهتر از همه جام بلا گرفت

ای دم به دم حماسه! ببخشا که شعر من
از حد گذشت و حال و هوای رثا گرفت

در حیرتم «کمیت» چگونه میان شعر
از دشمنان خون خدا خونبها گرفت؟!

«آنان که در مقام رضا آرمیده اند»
دیدند دعبل از چه امامی قبا گرفت

من در خور عطای شما نیستم ولی
باید دهان شاعرتان را طلا گرفت

وقتی خروش کرد که «باز این چه شورش است»
آری، چه شورشی که جهان را فرا گرفت...

بسیار از تو گفته ام اما تو نیستی

زهرا بشری موحد — Sun, 08 May 2016 11:45:00 GMT

من کیستم مگر ، که بگویم تو کیستی
بسیار از تو گفته ام اما تو نیستی

من هرچه گریه می کنم آدم نمی شوم
ای کاش تو، به حال دلم می گریستی

باید چگونه روی دو پایم بایستم
وقتی به نیزه تکیه زدی تا بایستی

ای هرچه آب در به در ِ خاک ِ پای تو
در این زمین خشک به دنبال چیستی؟

باید بمیرم از غم این زندگانی ام
وقتی که جز برای شهادت نزیستی

پایم که لنگ بود، به شوقت به سر دوید

محمدرضا طاهری — Tue, 01 Dec 2015 16:22:00 GMT

اشکم چهل شبانه نشست و شراب شد
وقتی چکید، خانه ی غم ها خراب شد

یک قطره روی شاخه ی خشک شبم چکید
روز از شبم جوانه زد و آفتاب شد!

هر چیز رنگ واقعی اش را به رخ کشید
"خوب" از خودش برآمد و "بد" بی نقاب شد

پایم که لنگ بود، به شوقت به سر دوید
قلبم که سنگ بود، ز سوزت مذاب شد

دریای رحمتی و لبت خشک مانده است
بعد از تو بوسه بر لب خشکیده باب شد

آتش ز سوز ناله ی دردانه ی تو سوخت
آب از خجالت لب خشک تو آب شد!

از خون خویش در رگ تاریخ ریختی
سیر حوادث از پس آن در شتاب شد

ترس از دلم گریخت، همان ترس کهنه ای
کز ابتدا میان من و حق حجاب شد

باز این چه شورش است که در سینه ام به پاست؟
در سرزمین مرده ی دل انقلاب شد

_{به نقل از صفحه ی اینستاگرام شاعر}

تنها دو واژه، «خون خداوند»، شرح توست

قربان ولیئی — Tue, 27 Oct 2015 04:32:00 GMT

می بینمت به روشنی آفتاب ها
قرآن شرحه شرحه ی هر شام خواب ها!

گیجند از تلاطم خون تو رودها
مستند از تلفّظ نامت شراب ها

هرشب، بر این صحیفه ی گسترده تا ابد
سرگرم مشق نام بلندت شهاب ها

آن پرسشی که ظهر عطش بر لبت شکفت
همواره می خروشد و دارد جواب ها

بر روی خاک تب زده از شرم جاری اند
بعد از تو، آبرو که ندارند آب ها

رؤیایشان به کام عطش آب گشتن است
برهم زده ست حلق تو خواب سراب ها

دل ها کتیبه های عطش نامه ی تواند
ناممکن است شعله ی خون در کتاب ها

تنها دو واژه، «خون خداوند»، شرح توست
مستغنی است وصف تو از پیچ و تاب ها

باد تنها بود، اما خار و خس ها را عقب زد

علی کریمان — Mon, 26 Oct 2015 06:53:00 GMT

حمله های موج ديدم، لشکرت آمد به يادم
کشتی صدپاره ديدم، پيکرت آمد به يادم

باد تنها بود، اما خار و خس ها را عقب زد
تاختن های علی اکبرت آمد به يادم

بحث عقل و عشق شد، هر کس بيانی، داستانی
من ترک های لب آب آورت آمد به يادم

لن تنالوا البر حتی تنفقوا مما تحبون
لحظه های سرخ بعد از اصغرت آمد به يادم

جويباری بر شکوه کوه مستحکم می افزود
اشک های از رجز محکم ترت آمد به يادم

گفت سعدی ديده با چشم خودش ميرفت جانش
من وداع آخرت با خواهرت آمد به يادم

باغبان با طفل گفت " اين سيب! ديگر شاخه نشکن!"
قصه ی انگشتت و انگشترت آمد به يادم

روضه خوان می گفت "يا مهدی! محبان تو هستيم"
از محبان آنچه آمد بر سرت آمد به يادم...

هر غمی جز غم تو می رود از خاطره ها

اعظم سعادتمند — Mon, 26 Oct 2015 06:46:00 GMT

کربلایت وطن سرخ ترین منظره ها
سیل جاری شده با روضه ات از پنجره ها

باز برخاسته با صور عزایت انگار
خیل جمعیت آسیمه سر از مقبره ها

می رسد تا که به سر قصه، بلند است بلند...
آه از حنجره ها ..حنجره ها..حنجره ها

بارها دیده همین چشم، همین چشم ضعیف
شده با نام تو وا، کورترینِ گره ها

بی چراغت همه ی عمر پی خود می گشت
کشتی نوح که گم بود در آن دایره ها

گفت آن پیر غلامت که فراموشی داشت
هر غمی جز غم تو می رود از خاطره ها

اشک های زیر بارانیم ما

سید علی رکن الدین — Sat, 24 Oct 2015 02:13:00 GMT

بی صدا، آهسته، پنهانیم ما
اشک های زیر بارانیم ما

فاش می سوزیم امّا درسکوت
شمعی از شام غریبانیم ما

اشک از قبل ولادت ریختیم
چارده قرن است گریانیم ما...

زلف می افشاند روی نی کسی
باد می آمد... پریشانیم ما

غیر نام او ز ما چیزی مپرس
غیر نام او نمی دانیم ما

سعدی طالع ببین، این تاج را
بندگان خیل سلطانیم ما...

_{با حذف ابیات}

کعبه از آن سمت که برگشتی است

هادی جانفدا — Tue, 20 Oct 2015 05:09:00 GMT

بغض مرا بار شتر می کنید
کوله ی عشق است که پر می کنید

می روی آن گونه که توفان کنی
آن چه نکرده است کسی آن کنی

بغض جدا ماندن اگر می گذاشت
هر قدم از رفتن تو گریه داشت

شیوه ی آواز سفر دشتی است
کعبه از آن سمت که برگشتی است

راه خدا جویی تان کج نشد
کرببلا هست اگر حج نشد

حس می کنم از کربلا ما را صدا کردی

مهدی مردانی — Tue, 13 Oct 2015 07:08:00 GMT

وقتی که با عشق و عطش یاد خدا کردی
احرام حج بستی و عزم کربلا کردی

تو در تمام راه دور عشق چرخیدی
حاشا اگر یک لحظه حجت را رها کردی

هفتاد دفعه دور معشوق خودت گشتی
آخر به روی نیزه حجت را ادا کردی

شیطان به رویت سنگ زد از کوفه پرسیدم
کافر چرا اعمال حج را جابه جا کردی

سر را جدا تن را جدا با این حساب آقا
اصلا حسابت را تو از عالم جدا کردی

تا پای جان ماندن همان عهد قشنگی بود
عهدی که کوفی بست اما تو وفا کردی

خون خدا بودن قیامت می کند در تو
حق داشتی تا محشرت را خود به پا کردی

فریاد هل من ناصرا ینصرنی ات یعنی
تنهایی ات را لشکر روز بلا کردی

تو خوب می دانستی آن جا یار و یاور نیست
حس می کنم از کربلا ما را صدا کردی

این که تو ابن بوترابی اتفاقی نیست
تو خاک را با خون پاکت کیمیا کردی

حالا دلم با هر تپش صحن وسرای توست
یک کعبه ی شش گوشه در قلبم بنا کردی

با یاد تو توفانی و با یاد تو آرام

قربان ولیئی — Tue, 13 Oct 2015 05:41:00 GMT

هر قطره ای از خون تو دریای شهود است
خورشید، تماشای تو را چشم گشوده ست

در چنگ نسیم سحری آیه ی نور است
از صورت گلگون تو تا بوسه ربوده ست

ای مصحف آغشته به خون، خون خداوند!
جبریل، قدح نوش نفس های تو بوده ست

این سرخِ فرو ریخته بر دامن مغرب
شعری ست که خورشید برای تو سروده ست

آهی که سحرگاه مناجات کشیدی
گرد از رخ آیینه ی افلاک زدوده ست

امواج مناجات تو موسیقی ذات است
زیباتر از این زمزمه گوشی نشنوده ست

با یاد تو طوفانی و با یاد تو آرام
دریا به یقین محرم اسرار تو بوده ست

هر هق هقی برای تو بی شبهه حق حق است

قربان ولیئی — Sun, 13 Sep 2015 10:42:00 GMT

می گریمت
سینای سینه ام
از زمزم کلام خداوند پر شده است
هر هق هقی برای تو
بی شبهه حق حق است
قطعاً
سبزینه ی بهشت
مرهونِ مهربانیِ سیّال خونِ توست

روایت

قربان ولیئی — Sun, 13 Sep 2015 10:42:00 GMT

عطشان ترین حواری تو
باری فرات بود
بر ما ببخش
ـ ما راویان تشنگی خویش ـ
چشمان تو
حقیقت آب حیات بود

ای جریان خون تو، در شریان برگها

قربان ولیئی — Sun, 13 Sep 2015 10:23:00 GMT

ای ضربان زندگی در نفس شکسته ات
واصل خاک و آسمان، جسم زهم گسسته ات

ای جریان خون تو، در شریان برگها
قاف قیامت نهان، قلب به خون نشسته ات

اشک امان نمی دهد تا که دقیق بنگرم
پر زدن فرشته را گرد صدای خسته ات

ابرم که نیازی به گذرنامه ندارم

اعظم سعادتمند — Sat, 23 May 2015 16:37:00 GMT

حالا که به این ناحیه افتاده گذارم
رد می شوم از مرز، در آن خاک ببارم

رد می شوم از کوه و در و دشت، که با او
در یک شب بین الحرمین است قرارم

سرباز عراقی! به خدا خسته ام اما
هرقدر که آزار دهی، شکر گزارم

هرقدر که تفتیش کنی، مسأله ای نیست
بغضم که هزاران گره افتاده به کارم

در این چمدان های دل آشفته ی دلتنگ
چیزی به جز اندوه نمی شد بگذارم

سرباز عراقی! بگذاری نگذاری
ابرم که نیازی به گذرنامه ندارم

انتخابي سخت، حالم را پريشان کرده بود

علیرضا قزوه — Tue, 07 Apr 2015 04:07:00 GMT

مانده بودم غيرت حيدر به فريادم رسيد
در وداعي تلخ، پيغمبر به فريادم رسيد

طاقتم را خواهش اکبر، در آن ظهر عطش
برده بود از دست، انگشتر به فريادم رسيد

انتخابي سخت، حالم را پريشان کرده بود
شور ميدان داري اکبر به فريادم رسيد

تا بکوبم پرچم فرياد را بر بام ماه
کودک شش ماهه ام ـ اصغر ـ به فريادم رسيد

تا بماند جاودان در خاک، اين فرياد سرخ
خيمه آتش گشت و خاکستر به فريادم رسيد

نيزه ها و تيرها و تيغ ها کاري نکرد
تشنه بودم وصل را خنجر به فريادم رسيد

جبرئيل آمد: بخوان! قرآن بخوان! بي سر بخوان!
منبري از نيزه ديدم، سر به فريادم رسيد

کار عشق این است آری اَلبلاءُ لِلولا

مهدی جهاندار — Fri, 19 Dec 2014 04:38:00 GMT

می روم گاهی خراسان گاهگاهی کربلا

یک طرف شمس الشموس و یک طرف شمس الضحی

هر دو تنها، هر دو دور افتاده، هر دو خون جگر

کار عشق این است آری اَلبلاءُ لِلولا

از علی هر کس نشان دارد به غربت مبتلاست

او حسین بن علی شد، این علی موسی الرضا

او جوانان بنی هاشم شهیدانش شدند

"ای جوانان عجم جان من و جان شما"

اصفهان، شیراز، مشهد، فکّه، خرّمشهر، فاو

سوریه، لبنان، فلسطین، کلُّ ارضٍ کربلا

ای سراپا حماسه، عشق منی

علیرضا فولادی — Mon, 01 Dec 2014 05:43:00 GMT

تا به «آیینگی» عمل شده است

چشمت آیینه ی ازل شده است

کیستی ای که با درخشش تو

مشکل آفتاب حل شده است

هرکجا از تو ردّپایی هست

لاله در لاله داغ تل شده است

روی دست شکوهمندی تو

کودک چند ماهه یل شده است

در رکاب بزرگواری تو

مرگ شیرین تر از عسل شده است

ای سراپا حماسه، عشق منی

با تو سر تا سرم غزل شده است

امشب نماز یار فراداست در تنور...

جواد محمدزمانی — Thu, 27 Nov 2014 05:58:00 GMT

امشب ز فرط زمزمه غوغاست در تنور
حال و هوای نافله پیداست در تنور

دیگر زمین مکبّر یاران صبح نیست
امشب نماز یار فراداست در تنور

هر ندبه عاشقانه به معراج می رود
انگار شور مسجدالاقصی ست در تنور!

خاکستر است و شعله و پروانه ای که سوخت
امشب تمام عشق همین جاست در تنور

اینجا مدینه نیست ولی با هزار غم
دست دعای فاطمه بالاست در تنور!

این زاده ی خلیل که جانش به باغ سوخت
غم را چگونه باز پذیراست در تنور؟!

از اشک های تب زده طوفان به پا شده است
ای نوح! این تلاطم دریاست در تنور!

با داغ جاودانه ی تارخ آشناست
باغ شقایقی که شکوفاست در تنور

این سَر که آفتاب سرافراز عالم است
روشن ترین مفسّر فرداست در تنور
::
دیگر چرا ز واقعه باید خبر گرفت
وقتی که عمق حادثه پیداست در تنور؟!

عشق، هر روز به تکرار تو بر می خیزد

سعید بیابانکی — Wed, 26 Nov 2014 06:56:00 GMT

عشق، هر روز به تکرار تو بر می خیزد

اشک، هر صبح به دیدار تو بر می خیزد

ای مسافر! به گلاب نگهم خواهم شست

گرد و خاکی که ز رخسار تو بر می خیزد

مگر ـ ای دشت عطش نوش!ـ گناهی داری؟

کآسمان نیز به انکار تو بر می خیزد

تو به پا خیز و بخواه از دل من؛ بر خیزد

شک ندارم که به اصرار تو بر می خیزد

شعر می خوانم و یک دشت غم و آهن و آه

از گلوی تر نی زار تو بر می خیزد

مگر آن دست چه بخشیده به آغوش فرات؟

که از آن بوی علم دار تو بر می خیزد

پاس می دارمت ای باغ! که هر روز، بهار

به تماشای سپیدار تو بر می خیزد

ای که یک قافله خورشید به خون آغشته

بامداد از لب دیوار تو بر می خیزد!

کیستم من که به تکرار غمت بنشینم؟

عشق، هر روز به تکرار تو بر می خیزد

تکبیرة الاحرام نمازی که تو بستی

محمدجواد غفور زاده — Wed, 26 Nov 2014 06:47:00 GMT

ای گردش چشمان تو سرچشمه ی هستی
ما محو تو هستیم،تو حیران که هستی

خورشید که سرچشمه ی زیبایی و نور است
از میکده ی چشم تو آموخته مستی

تا جرعه ای از عشق تو ریزند به جامش
هر لاله کند دعوی پیمانه به دستی

از چار طرف محو تماشای تو هستند
هفتاد و دو آیینه ی توحید پرستی

وا کرد در مسجدالاقصای یقین را
تکبیرة الاحرام نمازی که تو بستی

تا وا شدن پنجره هرگز نزدی پلک
تا خون شدن حنجره از پا ننشستی

ای کاش که گل های عطشناک نبینند
در دیده ی خود خار غمی را که شکستی

یک گوشه ی چشم تو مرا از دو جهان بس
ای گردش چشمان تو سرچشمه ی هستی

فراز منبر نی قرص ماه می بینم

سعید بیابانکی — Thu, 13 Nov 2014 05:04:00 GMT

فراز منبر نی قرص ماه می بینم

خدای من نکند اشتباه می بینم

بتاب یوسف من بوی گرگ می شنوم

بتاب راه دراز است و چاه می بینم

نظاره می کنم از راه دور، سرها را

جوان و پیر و سفید و سیاه می بینم

به آیه های کتاب غمت که می نگرم

تمام را «به کدامین گناه» می بینم

به احترام سرت سر به مهر می سایم

و قتلگاه تو را قبله گاه می بینم

دشت ها تشنه اند و آبی نیست

علیرضا فولادی — Tue, 11 Nov 2014 05:47:00 GMT

ساعت درد ساعت بی درد

سمت دیروزهای من برگرد

سمت دیروزهای سرشاری

که عطش می چکید از لب مرد

مرد اما درختی از آتش

شعله ور در بهشت عشق و نبرد

مرد امّا پرنده ای از خاک

یله در آسمان آبی- زرد

زندگی تیر غیب شد بگذار

تا بگویم که با پرنده چه کرد

دشت ها تشنه اند و آبی نیست

آه از آن ابرهای کوه نورد

بگذار این شاعر جوانی کرده باشد

سعید بیابانکی — Thu, 06 Nov 2014 05:59:00 GMT

بگذار این شاعر جوانی کرده باشد

با واژه ها نامهربانی کرده باشد

بگذار ما را باد با خود برده باشد

تنهایی ما را جهانی کرده باشد

بگذار بین دوستان و دشمنانت

خنجر فقط پا در میانی کرده باشد

می داند احوال من بی برگ و بر را

هر کس که عمری باغبانی کرده باشد

کی دیده ای یک زنبق هفتاد و یک برگ

بالای نی شیرین زبانی کرده باشد؟

ای گل! نبینم نشنوم دست پلیدی

لب هایتان را خیزرانی کرده باشد

این لف و نشر یک دست، کار بزرگ عشق است

سعید بیابانکی — Tue, 04 Nov 2014 04:36:00 GMT

خورشید در تنور است، مهتاب در عماری

ای آسمان بی یار، بنشین به سوگواری

از دست عشق رفتند، آب آوران بی دست

افسوس برنیامد دستی برای یاری

این لف و نشر یک دست، کار بزرگ عشق است

-لیلا و بی قراری، مجنون و نی سواری-

باور نمی کنم تیغ این شعر را سروده است:

-دشتی ستاره باران، دشتی بنفشه کاری-

عمری است چون سپیدار، از ناخنان آن یار

مانده است بر تن من، زخمی به یادگاری:

«ای گنج نوشدارو، بر خستگان نظر کن

مرهم به دست و ما را، مجروح میگذاری»

جز تشنگی انگار نمانده است حبیبی

سعید بیابانکی — Tue, 04 Nov 2014 03:54:00 GMT

پیچیده در این دشت عجب بوی عجیبی

بوی خوشی از نافه ی آهوی نجیبی

یا قافله ای رد شده بارش همه گلبرگ

جامانده از آن قافله عطر گل سیبی

کی لایق بوی خوشی از کوی بهشت است

جانی که ازاین عطر نبرده است نصیبی

این گل، گل صدبرگ، نه هفتاد و دو برگ است

لب تشنه و تنهاست چه مضمون غریبی

پیران همه رفتند جوانان همه رفتند

جز تشنگی انگار نمانده است حبیبی

گاهی سر نی بود و زمانی ته گودال

طی کرد گل من چه فرازی چه نشیبی!

پیچیده شمیمت همه جا، ای تن بی سر!

سعید بیابانکی — Mon, 03 Nov 2014 04:23:00 GMT

بگذار که این باغ، درش گم شده باشد

گل ‌های ترَش، برگ و برش، گم شده باشد

جز چشم به راهی، به چه دل خوش کند این باغ؟

گر قاصدک نامه برش گم شده باشد

باغ شب من کاش درش بسته بماند

ای کاش کلید سحرش گم شده باشد

بی اختر و ماه است دلم؛ مثل کسی که

صندوقچه ی سیم و زرش گم شده باشد

شب تیره و تار است و بلادیده و خاموش

انگار که قرص قمرش گم شده باشد

چاهی ست همه ناله و دشتی ست همه گرگ

خواب پدری که پسرش گم شده باشد

آن روز تو را یافتم افتاده و تنها

در هیبت نخلی که سرش گم شده باشد

پیچیده شمیمت همه جا، ای تن بی سر!

چون شیشه ی عطری که درش گم شده باشد

گوش کن؛ انگار نجوا مي کند معبود با او

سعید بیابانکی — Mon, 03 Nov 2014 02:36:00 GMT

کيست اين؟ آواي کوهستاني داوود با او

هُرم صدها دشت با او، لطف صدها رود با او

نيزه نيزه زخم با او، کاسه کاسه داغ با من

چشمه چشمه اشک با من، خيمه خيمه دود با او

اي نسيم! آهسته پا بگذار سوي خيمه گاهش

گوش کن؛ انگار نجوا مي کند معبود با او

هرکه امشب تشنگي را يک سحر طاقت بيارد،

مي گذارد پا به يک درياي نامحدود با او

همرهان بار سفر بر بسته اند انگار و تنها

تشنگي مانده ست در اين ظهر قيراندود با او

از چه ـ اي غم!ـ قصّه ي تنهايي اش را مي نگاري؟

او که صدها کهکشان داغ مکرّر بود با او

صبح فردا، کوهساران شاهد ميلاد اويند

سرخي هفتاد و يک خورشيد خون آلود با او

بردیم لب خشک تو را پاک ز خاطر

محمدرضا طهماسبی — Sat, 01 Nov 2014 05:49:00 GMT

خود گرچه شبیهند به هم هر دو به ظاهر

با هیچ فسونی نشود شیشه، جواهر

ما هر دو به یک خیمه؟ چه اندیشه ی کالی!

فرق است میان من غایب، توی حاضر

دردا! لب ایوان تو ناپاک نشستیم

بردیم لب خشک تو را پاک ز خاطر

برخیز و عصایت را شمشیر کن ای عشق!

وحشت نکن از همهمه ی این همه ساحر

عشق است که کرده ست در این صحن تحصّن

عشق است که گشته ست در این شهر مجاور

با عشق میسر بشود هرچه محال است

با عشق محال است که بی کس شوی آخر

ظاهر چو شود عشق، مقابل بنشیند

با اصغر شش ماهه، حبیب بن مظاهر

دردا! لب ایوان تو ناپاک نشستیم

بردیم لب خشک تو را پاک ز خاطر

تا نام حسین بر لب ماست بیا

میلاد عرفان پور — Thu, 30 Oct 2014 06:03:00 GMT

تا بر سر ما سايه ي مولاست بيا

تا در دل ما روضه ي زهراست بيا

حالا که قرار است بيايي اي مرگ!

تا نام حسين بر لب ماست بيا

کاروان جاری است در تاریخ

جواد محمدزمانی — Thu, 30 Oct 2014 05:26:00 GMT

کاروان، کاروان شور آور
کاروان، اشتیاق، سرتاسر

همه در حالت سفر از خود
همه بی تاب چون نسیم سحر

همه دلباخته چو پروانه
همه بر پای شمع، خاکستر

پدران از تبار ابراهیم
مادران از قبیله ی هاجر

عارفان قبیله ی عرفات
شاعران عشیره ی مشعر

هر یکی در مقام خود ساقی
هر یکی در مرام خود ساغر

سروهایی به قامت طوبی
چشمه هایی به پاکی کوثر

هم رکاب حماسه های عظیم
در گذر از هزار و یک معبر

در دل و جان کاروان اکنون
می تپد این نهیب، این باور:

نکند شوکران شود معروف!
نکند نردبان شود منکر!

مَرحبا بر سلاله ی زهرا
هان! فَصَلِّ لربّک وَانحَر
::
می سزد حُسنِ مطلعی دیگر
وقت وصف عقیله شد آخر

در نزولش ز منبر ناقه
خطبه خوانِ حماسه، آن خواهر

شد عصا شانه ی علی اکبر
پای عباس، پله ی منبر

سرزمین، سرزمین گل ها بود
پهنه ی عشق! وه چه پهناور!
::
شد پدیدار صحنه ای دیگر
کشتی نوح بود و موج خطر

ناگهان در هجوم باد خزان
کنده شد برگه هایی از دفتر!

کاش دستان باد می شد خشک
کاش می شد گلوی گل ها تر!

کیست مردی که می رود میدان
که ندارد به جز خودش لشکر؟!

ترسم این داغ شعله ور گردد
مثل آتش که زیر خاکستر...

آه! از زین روی زمین افتاد
پاره ی جان احمد و حیدر

وَ زَنی روی تلّ برای نبی
صحنه را می شود گزارش گر

که بیا جای بوسه های شما
شده سرشار بوسه ی خنجر!

می بَرَند از تن عزیز تو جان
می بُرند از تن حسین تو سر

آن طرف صحنه ی شگفتی هست
نه! بسی صحنه هست شرم آور

رفته از پای دختران خلخال
رفته از دست مادران زیور!
::
کاروان می رود به کوفه و شام
کاروان می رود به مرز خطر

کاروان می رود ولی خالی است
جای عباس و قاسم و اکبر

کاروان جاری است در تاریخ
کاروان باقی است تا محشر...

احساس می‌ کنی که زمین، آسمان شده ست

مجتبی احمدی — Mon, 27 Oct 2014 05:42:00 GMT

آن باد داغ‌ دیده دوباره وزان شده ست

این خاک زخم‌ خورده، پریشان از آن شده ست

آتش به عمر معرکه‌ گیران ماتمت!

انگار باز مرثیه ‌ی آب، نان شده ست

نامت چه کرده - مولا!- با بغض واژه ‌ها؟

کاین‌ گونه خون ز دیده ‌ی شعرم روان شده ست...

مبدأ: مدینه

مقصد: کوفه

مگر دلی

نامه نوشته، با دل تو هم ‌زبان شده ست؟

از: کوفیان

به: پور رسول خدا، حسین

- مولا بیا!

نه! کوفه مگر مهربان شده ست؟!

مولا میا! به غربت آیینه‌ ها قسم!

آه از غمی که شادی آهنگران شده ست!

حرکت... ادامه... کرب و بلا... چند آه بعد

احساس می‌ کنی که زمین، آسمان شده ست

ای نقطه! حرف! واژه! قلم! دل!... وضو بگیر!

روز دهم...

- امام شهیدان! اذان شده ست

قد قامتت بلند که: اینک نماز ظهر!

جمعی نگاه‌ دار تو ای راز سر به مهر!

آنک قیام خون خدا میر ماست این

- الله اکبر!

آری، تکبیر ماست این

چشمان او تلاوت آیات مکی‌اند

- الحمدُ...

شکر! - کرب و بلا !- میر ماست این

اکبر... رکوع... هان! به کمان‌دارها بگو

ای داغ بر جبین شما! تیر ماست این

بوی قیام می‌دهد این سجده، گوش کن...

- سبحان ربّی...

اشک نه! شمشیر ماست این

برخیز اگرچه تشنه...

- بحول ِ...

خدای من!

دریا شده فرات؟...

نه! تصویر ماست این

عباس را ببین چه قنوتی گرفته است...!

شمشیرشان کجاست؟ علم‌ گیر ماست این

تیر سه‌ شعبه نیست که از خیمه می‌رسد

شور دعای کودک بی شیر ماست این

ای نعل ‌های نو! همه تن در تشهّدیم

سر...

- السلامُ...

نیزه!...

تقدیر ماست این

بعد از نماز ظهر تو، «تعقیب»دیدنی است

هنگام عصر، بوی خوش سیب دیدنی است

...

روشن ‌ترین دمی که خدا آفرید بود

روزی که شب دوباره شبیهش ندید بود

لب تشنه بود قبله؛ عدو، دائم‌ الوضو

جز این از آن شقاوت کوفی بعید بود...

بعد از نماز ظهر وَ پیش از امام عصر

جانی که میهمان خدا شد «سعید»بود

جسمی پر از نشانه‌ ی ایمان و کفر داشت

رویش اگرچه سرخ، در آن دم سپید بود

بر دل - دلیر- آن‌ که از این دست، پا گذاشت

بر تن - فروتن- آن‌ که چنین خط کشید بود

«عَمرو بن قرظه» نیز در آشوب اشقیا

با عشق ایستاد... که او هم سعید بود

دلدار در تشهد و دل در شهادتین...

این واپسین ترنّم چندین شهید بود

راوی به کوری همه‌ ی تیرها نوشت:

چشم امام ، بدرقه ‌شان کرد تا بهشت

از راه می رسند خبرهای نو به نو

جواد محمدزمانی — Sun, 26 Oct 2014 04:51:00 GMT

::
پروازهای تازه و پرهای نو به نو
معراج واژه ها و سفرهای نو به نو

در کعبه جلوه ای است که حتی کبوتران
احرام بسته اند ز پرهای نو به نو

بشتاب تا سپیده که همراه آفتاب
از راه می رسند خبرهای نو به نو

با آنکه باغ دل، تر و تازه است در بهار
گل می کنند تازه و ترهای نو به نو

جان می دهیم در پی جان های دم به دم
سر می دهیم در پی سرهای نو به نو

گل می کنیم در تبِ آتش، خلیل وار
بر دوش می نهیم تبرهای نو به نو

بی هر هراس با لحظات حماسه ساز
پل می زنیم سمت خطرهای نو به نو

از شعله ها دوباره به پرواز آمدند
ققنوس های فتح و ظفرهای نو به نو

غرقیم در حسین که دریای عزتش
خالی نمی شود ز گهرهای نو به نو

انتخاب عشق ناگاه است می دانی چرا؟

علیرضا قزوه — Sun, 26 Oct 2014 03:31:00 GMT

از زمین تا آسمان آه است می دانی چرا؟

یک قیامت گریه در راه است می دانی چرا؟

بر سر هر نیزه خورشیدی ست یک ماه تمام

بر سر هر نیزه یک ماه است می دانی چرا؟

اشهد ان لا...شهادت اشهد ان لا ...شهید

محشر الله الله است می دانی چرا؟

یک بغل باران الله الصمد آورده ام

نوبهار قل هوالله است می دانی چرا؟

راه عقل از آن طرف راه جنون از این طرف

راه اگر راه است این راه است می دانی چرا؟

از رگ گردن بیا بگذر که او نزدیک توست

فرصت دیدار کوتاه است می دانی چرا؟

از کجا معلوم شاید ناگهانت برگزید

انتخاب عشق ناگاه است می دانی چرا؟

از محرم دم به دم هر چند ماتم می چکد

باز اما بهترین ماه است می دانی چرا

تازه آغاز حيات است شهيد تو شدن

محمد میرزایی — Sat, 25 Oct 2014 06:06:00 GMT

روز و شب در دل دريايى خود غم داريم
اشک، ارثى ست که از حضرت آدم داريم

شادى هر دو جهان در دل ما پنهان است
تا غمت در دل ما هست، مگر غم داريم؟

گاه در هيأت رعديم و پر از طوفانيم
گاه در خلوت خود بارش نم نم داريم

تازه آغاز حيات است شهيد تو شدن
ما فقط غمزه ى چشمان تو را کم داريم

عقل در دايره ى عشق تو سرگردان است
عقل و عشق است که در ذکر تو باهم داريم

در قيامت دل ما در پى قدقامت توست
ما چه کارى به بهشت و به جهنم داريم ؟!

خنده ات جنت و اخم تو عذابى ست اليم
خوف داريم اگر از تو، رجا هم داريم
::

از ازل شور حسين بن على در سر ماست
تا ابد در دل خود داغ محرم داريم

فرات پيرهنش بود و آسمان کفنش

علیرضا قزوه — Wed, 22 Oct 2014 05:50:00 GMT

يکي ز خيل شهيدان گوشه ي چمنش
سلام ما برساند به صبح پيرهنش

کسي که بوي هو العشق مي دهد نفسش
کسي که عطر هواللّه مي دهد دهنش

کسي که بين من و عشق هيچ حايل نيست
کسي که نسبت خوني ست بين عشق و منش

به غير زخم کسي در رکاب او ندويد
و گريه هاي خدا مانده بود و عطر تنش

تمام دشت پر از زخم ها ي عطشان بود
فرات پيرهنش بود و آسمان کفنش

فرشته گفت ببينيد! اين چه آينه اي ست
چه قدر بوي هو النور مي دهد سخنش

فرشته گفت ببينيد! عرشيان ديدند
سري جدا شده لبخند مي زند بدنش

به زير تيغ ، تنش تکّه تکّه قرآن شد
مدينه مولد او بود و کربلا وطنش

يکي ز گوشه نشينان زخم روشن او
سلام ما برساند به شام پيرهنش

دفتر گریه را می گشایم...

سید حمیدرضا برقعی — Sun, 21 Sep 2014 03:11:00 GMT

بار دیگر دل من هوایی ست
چون کبوتر به فکر رهایی ست
اوج فریاد در بی صدایی ست
"گرچه نی شروه خوانی جدایی ست
شور و حال دلم نینوایی ست"

بس که مرثیه خواندم برایش
گریه شد همدمش، آشنایش
زخمه دارد سکوت صدایش
"می چکد خون زِ نی ناله هایش
پرده های دلم نینوایی ست"

داشت از حال میخانه می گفت
از پریشانی شانه می گفت
از غزل های پروانه می گفت
"آن که با ما طبیبانه می گفت
چاره ی درد عاشق رهایی ست"

زندگی می کند چون دراویش
کار خود را چنین می برد پیش
آن که آیینه کرده هواییش
"دل ز خود برد و شد عاشق خویش
بس اداها که در دلربایی ست"

گریه در این حوالی مرا بس
چشمه چشمه زلالی مرا بس
کوزه های سفالی مرا بس
"عطر گل های قالی مرا بس
بوی این بوریاها ریایی ست"

گریه مهمان هر محفل ماست
هر حسینیه ای منزل ماست
روضه هایش در آب و گل ماست
"داغی از کربلا بر دل ماست
فطرت لاله ها کربلایی ست"

دفتر گریه را می گشایم
من زمین خورده ی انزوایم
مانده بر ابرها جای پایم
"بس که در حسرت لاله هایم
دست و پای خیالم حنایی ست"

_{تضمین غزلی از محمدعلی مجاهدی}

برای سرودنت

سعید بیابانکی — Sun, 10 Aug 2014 08:55:00 GMT

لب این حوض می نشینم

چنگ آبی بر می دارم

و به آن زل می زنم

وقتی بهانه ای ندارم

برای سرودنت

مرگي «چنين ميانه ي ميدانم آرزوست»

مهدی زارعی — Tue, 22 Jul 2014 09:57:00 GMT

اما سفر براي ابد بود و شعر هم ـ

بايد سروده مي شد، بي هيچ بيش و کم

پس صبح صلح، شب شد و تقدير اين سفر

با جنگ خورد فاجعه در فاجعه رقم

شاعر شنيد: «کيست که ياري کند مرا؟»

پس با قلم نوشت: «منم آن...» که لاجرم ـ

شمشيرها کشيده شدند و به خاک ريخت

واژه به واژه خون غزل از رگ قلم

خون لخته لخته ريخت و بر خاک نقش بست ـ

تصويرِ تا هميشه ي يک روحِ بي عدم؛

آن «کشتي نجات» که بر موجي از جنون

با او به رقص آمد، هفتاد و دو بَلَم

رقصي پر از معاشقه اي ناب، که فقط

در چشم ما شکست و عزايش شده عَلَم

هر کس رسيد، گفت که «بسيار ظلم شد

بر ساکنان خسته و بي چاره ي حرم

اي واي ما که بانوي اين کاروان زني ست

با گريه هاي دائم و با شانه هاي خم»

خون منتها نوشت که اين مرگ، نيست مرگ

در مرگ اگر غم است، در اين مرگ نيست غم

گفتند «آن چه ديده اي آن روز، چيست؟» گفت:

«زيبايي است آن چه که آن روز ديده ام»

مرگي «چنين ميانه ي ميدانم آرزوست»¹

خون باشدم صبوح و «صمد باشدم صنم»²

ساقي اگر که اوست، بريزد به جام ما

هرچه اگر که باده و هر چه اگر که سم

خون، عاقبت نوشت که شاعر چگونه اي؟

شاعر نوشت: کاش که شاعر نمي شدم!

اين شعر مشق امشب من بود و خط زدند

اين مشق را کسايي و عمان و محتشم...

_{1.مولوي:رقصي چنين ميانه ي ميدانم آرزوست}

_{2.حافظ:گفتم صنم پرست مشو با صمد نشين}

باید تقاص عافیت از کوفیان گرفت

سیدضیاءالدین شفیعی — Sun, 06 Jul 2014 10:57:00 GMT

خونی چکید و حنجره ی خاک جان گرفت

بغضی شکست و دامن هفت آسمان گرفت

آبی که دست بوس عطش بود، شعله زد

آتش،‌ سراغ خیمه ی رنگین کمان گرفت

ابری برای گریه نیامد ولی ز سنگ

خون، غنچه غنچه خاک تو را در میان گرفت

اسبی ز سمت علقمه آمد، «دگر بس است»

تیری امام آینه ها را نشان گرفت

مانده ست در حکایت این سوگ، شعر من

چندان که جسم سوخت و آتش به جان گرفت

از آخرین شراره چنین می رسد به گوش:

باید تقاص عافیت از کوفیان گرفت

تو خود نشاني محضي، تو خود دعاي مجسّم

سعید بیابانکی — Mon, 30 Jun 2014 05:13:00 GMT

شبي نشستم و گفتم دو خط دعا بنويسم

دعا به نيّت دفع قضا بلا بنويسم

ز همدلان سفر کرده ام سراغ بگيرم

به کوچه کوچه ي زلف تو نامه ها بنويسم

دعا و شکوه به هم تاب خورد و من متحيّر،

«کدام را ننويسم؟ کدام را بنويسم»¹

هر آنچه را که نوشتم، مچاله کردم و گفتم

قلم دوباره بگيرم؛ از ابتدا بنويسم

دو قطره خون ز لبت در دوات تشنه ام افتاد

که من به ياد شهيدان کربلا بنويسم

صداي پاي قلم را شنيد کاغذ و گفتم

قلم به ليقه گذارم که بي صدا بنويسم

تو بي نشاني و کاغذ در انتظار رسيدن

که من نشاني کوي تو را کجا بنويسم

تو خود نشاني محضي، تو خود دعاي مجسّم

براي چون تو عزيزي، چرا، چرا بنويسم؟

1-مصرعی از فیاض لاهیجی

تقويم، بي تو، هرچه که باشد قشنگ نيست

مهدی زارعی — Tue, 24 Jun 2014 09:32:00 GMT

پيراهن سپيد ستاره سياه بود

تابوت شب روان و بر آن نعش ماه بود

خورشيد: کوهي از يخ و هر چه درخت:سنگ

بي ريشه بود هر چه که نامش گياه بود

دنيا مکدر از عبث هر چه هست و نيست

در خود زمين: تکيده، زمانه: تباه بود

بي شک «هبل» خداي ترين خدايگان

«عزي» براي جهل عرب تکيه گاه بود

کعبه پر از شکوه و شعف، شور و زندگي

اما براي روح بشر قتلگاه بود

شهري پر از کنيزک و برده، که هرچه مست

خمرش به جام و عيش مدامش به راه بود

با هر پسر وليمه و شادي، ولي چه چيز

در انتظار دختر يک «روسياه» بود؟¹

در چشم هاي وحشي بابا، دو دست گور

تنها پناه دخترک بي پناه بود

بابا به روي ننگ قبيله که خاک ريخت

تنها سؤال دخترکش يک نگاه بود

لبريز بغض ، بر دو دهاني که مي شدند

هر بار باز و بسته، «دعا»؟ نه، دو «آه» بود!

روشن: سياه و خوب: بد و هر چه خير: شر

عصيان: ثواب و صحبت از ايمان: گناه بود

سير سقوط، معني سير و سلوکشان

اوج صعودها همه در عمق چاه بود

اين گونه شد که نعره زد ابليس: اي خدا

حق با من است، خلقت تو اشتباه بود...

فوج ملک به ظن غلط در گمان شدند

با طرح نکته اي همگي نکته دان شدند

طوفان شک وزيد و ملائک از آسمان

با کشتي شکسته به دريا روان شدند

عرش از درون به لرزه در آمد که بس کنيد

از اين به بعد اهل زمين در امان شدند

شک شد يقين و «کن فيکون» بانگ برگرفت

بود و نبود، آن چه نبودند، آن شدند

برقي زد آسمان و زمين غرق نور شد

يک يک ستارگان همگي کهکشان شدند

مردان گوژپشت و درختان پير و خشک

قد راست کرده، باز نهالي جوان شدند

بر قبر کوچک و بي نام و بي شمار

حک شد که بعد از اين پدران مهربان شدند

هر سنگ: شاخه اي گل و هر سخره: جنگلي

انبوه رنگ ها همه رنگين کمان شدند

«کسري» شکست و آتش «آتشکده» نشست

«رود» از خروش ماند و علائم عيان شدند

اهل زمين بدون پر و بال پر زدند

مردم تمام سالک هفت آسمان شدند...

اما دوباره بوي شب و بوي شر رسيد

يعني که وقت رفتن خورشيد سر رسيد

سکّويي از جهاز شتر که درست شد

و هرچه بازمانده که از پشت سر رسيد ـ

خيل ستاره ـ مرد و زن ـ آن دشت را گرفت

خورشيد لب گشود: زمان سفر رسيد!

پيوندها گسست و پل آسمان شکست

صبحِ امان گذشت و شب آمد، خطر رسيد

خورشيد روز هر که منم، بعد من فقط

ماه شبش کسي ست که اکنون اگر رسيد ـ

در دست هاي عرشي من، دست هاي او

دست «قضا» ست اين که به دست «قدر» رسيد

واي کسي که شک کند اين ماه را، و بعد:

از انس تا به جن و مَلَک اين خبر رسيد

عالم تمام همهمه شد، منتها خبر

گويا فقط به لال و به کور و به کر رسيد

خورشيد چشم بست و زمستان شروع شد

ميراث هر چه ريشه به هر چه تبر رسيد

انکار ماه باب شد و هر چه رعد و برق

با ابرهاي نعره کش و شعله ور رسيد

آتش گرفت خانه ي ماه و شکست و سوخت ـ

پهلوي «آن» که آمد و تا پشت در رسيد

پيغمبر جديد به شيطان که سجده کرد

نوبت به ثبت معجزه ـ شق القمر ـ رسيد

محراب غرق خون شد و تاريخ مسخ شد

وقت صعود شرّ و سقوط بشر رسيد...

شاعر چنان شکست در اين غم، که هم زمان ـ

با مرگ ماه، پير شد و جان سپرد، جان!

آن که نبود و بود، صدا زد: بمان، نرو!

عمرت به نيمه هم نرسيده، نرو، بمان!

آن وقت در جنازه ي او از خودش دميد

دستور داد: زنده شو! لب باز کن! بخوان!

شاعر نفس کشيد، دوباره نفس کشيد

اما به سمت عقربه ها نه، به عکس آن؛

يعني پس از جواني و پيري و بعد مرگ

اين بار مُرد و پير شد و باز شد جوان

وقتي نشست، شعر دوباره شروع شد

هر واژه شد مسافر و هر بيت، کاروان

پس کاروان رسيد به مردي خداي وار

فرزند آب و آينه،دريا و کهکشان

لب که گشود، عطر بهار از لبش وزيد

لب را که بست، قافيه خشکيد و شد خزان

با او کمي فضاي غزل عاشقانه شد

شاعر نوشت: مي شود از چشم هايتان ـ

شعري سرود تا همه ي شاعران شهر

حيران شوند و واله و انگشت بر دهان

اما چگونه مي شود از دردتان نوشت؟

از درد، درد رسيده به استخوان!

از دردهاي مرد سترگي که لشکرش:

يا «بندگان» شهوت و يا «بندگان» نان

مردي شگفت، «کوخ» تباري که جاي «جنگ»

با «صلح» داد هيبت هر «کاخ» را تکان

با همسري به هيأت جادو، زني که داشت ـ

در عمق چشم هاش دو تا جام شوکران

عمري «کبوتر»ي که خود از عرش بود، بود ـ

با «جغدِ» هم پياله ي شيطان، هم آشيان

آخر کدام درد، از اين درد، دردتر»

مردي درون خانه ي خود بين دشمنان!

«خون جگر»؟ نه، «خون» و «جگر» آمدند و شد ـ

درياي نور، چشمه ي خون از لبش روان!

لبريز تير شد کفنش، شهر، کِل کشيد

ننگ آن قدر که لوح و قلم، اَلکن از بيان

آخر چه نسبتي ست ميان «شهيد و صلح»

يا بين «دفن و شادي» و «تابوت با کمان»؟!

سوگ آنچنان وزيد که شاعر به باد رفت

بادي چنان سياه که تاريک شد جهان

هر بيت: کاروان عزا و عذاب شد

هر واژه: يک مسافر زخمي و ناتوان

شاعر نوشت: کشت مرا سوگ اين سفر

بس کن غزل! بمير قلم! لال شو زبان!

اما سفر براي ابد بود و شعر هم ـ

بايد سروده مي شد، بي هيچ بيش و کم

پس صبح صلح، شب شد و تقدير اين سفر

با جنگ خورد فاجعه در فاجعه رقم

شاعر شنيد:«کيست که ياري کند مرا؟»

پس با قلم نوشت:«منم آن...» که لاجرم ـ

شمشيرها کشيده شدند و به خاک ريخت

واژه به واژه خون غزل از رگ قلم

خون لخته لخته ريخت و بر خاک نقش بست ـ

تصويرِ تا هميشه ي يک روحِ بي عدم؛

آن «کشتي نجات» که بر موجي از جنون

با او به رقص آمد، هفتادو دو بَلَم

رقصي پر از معاشقه اي ناب، که فقط

در چشم ما شکست و عزايش شده عَلَم

هر کس رسيد، گفت که «بسيار ظلم شد

بر ساکنان خسته و بي چاره ي حرم

اي واي ما که بانوي اين کاروان زني ست

با گريه هاي دائم و با شانه هاي خم»

خون منتها نوشت که اين مرگ، نيست مرگ

در مرگ اگر غم است، در اين مرگ نيست غم

گفتند «آن چه ديده اي آن روز، چيست؟» گفت:

«زيبايي است آن چه که آن روز ديده ام»

مرگي «چنين ميانه ي ميدانم آرزوست»²

خون باشدم صبوح و «صمد باشدم صنم»³

ساقي اگر که اوست، بريزد به جام ما

هرچه اگر که باده و هر چه اگر که سم

خون، عاقبت نوشت که شاعر چگونه اي؟

شاعر نوشت: کاش که شاعر نمي شدم!

اين شعر مشق امشب من بود و خط زدند

اين مشق را کسايي و محتشم...

خط که زدند، دستي از اعماق دفترش ـ

آمد گرفت آينه اي در برابرش

يعني ببين هر آن چه که بي ديده، ديدني ست

اين روي از جهان تو نَه، روي ديگرش

پس از درون آينه خيل فرشتگان

صف در صف آمدند و گرفتند در برش

عطري وزيد و ذرّه به ذرّه قلم شکفت

پس سبزِ سبز شد خطِ مشکيِ جوهرش

مسجد سروده شد، و قلم شعر تازه اي

حک کرد روي کاشي و بر سنگ مرمرش

ساقي به مسجد آمد و ديدند عرشيان ـ

هنگام سجده در شطي از مِي شناورش

بس که ميان شعله ي هر سجده سوخت، سوخت ـ

محراب و مُهر و سجده و سجاده و سرش

:«سبحان رب» و دست به گيسوي يار برد

:«سبحان رب» سپرد دلش را به دلبرش

«رَب» را هزار مرتبه تکرار کرد و، خواند ـ

اين بيت را به خاطر قندِ مکرّرش

پس مست مست مست شد و پيک پيک پيک

لاجرعه ريخت يا رب و يا رب به پيکرش

آن وقت، رو به شاعرِ خود لب گشود و گفت:

«راه از خطر پُر است؛ هم اول، هم آخرش؛

در وقت جنگ و وقت اسارت چه مي کشيد

جنگ آوري که جنگ نباشد مُيسّرش؟!

جنگ آوري که ماند و کمانش: کتاب شد

تيرش: دعا و منبرش محراب: سنگرش»

ساقي سکوت کرد و گُل بغض، باز شد

اما صداي گريه ي او کرد پرپرش

ارواح پَست، منکر مستي او شدند

از بس که سخت بود بر اين قوم باورش

پس زهر را به ساغر ساقي که ريختند

افتاد ساقي و به زمين خورد ساغرش

روحش که رفت، غربت قبري به خاک ماند

چون لانه اي که پر زند از آن کبوترش...

شاعر سرود لانه و لانه مزار شد

شعرش به سوگ و سوگ به شعرش دچار شد

اما به رغم مرگ که بر واژه ها وزيد

اما به رغم اين که غزل مرگبار شد

گُل کرد ردّ پاي کسي که به يمن او

با يک گل شکفته زمستان بهار شد

مردي رسيد با سبدي نور از بهشت

نوري که شهد و شربت و سيب و انار شد

پس بر تن کوير و در انبوه تشنگان

شهدي چکاند و خاک کوير آبشار شد

از سيب و از انار به هر جاهلي خوراند

عِلمش شکفت و عالم دهر و ديار شد

بر سستي فلاسفه و هرچه که حکيم

دستي کشيد و سُستيِ شان استوار شد

در انجمادِ «جبر» که نوري دميد، جبر ـ

ذرّه به ذرّه ذوب شد و «اختيار» شد

در دشت علم، هرچه غزال رمنده بود

با تير آسماني فکرش شکار شد

مردي که چشمش آينه ي کائنات بود

چشمي که هر که ديد، دلش بي قرار بود

اما چه حيف! دوره ي آيينه هم گذشت

چرخيد چرخ و نوبت گرد و غبار شد

از دست روزگار به يک باره آينه

افتاد و وقتِ واقعه ي احتضار شد...

در احتضار، از لب آيينه خون چکيد

شاعر نوشت: توطئه، شب، کينه، سَم، شهيد!

آيينه که شکست، غزل ماند و مرگ، بعد

واژه به واژه جان به لب بيت ها رسيد

اديان تازه از همه سو شعر را گرفت

هر کس به زعم و سود خودش ديني آفريد

دين نه، که يک مترسک پوشالي مهيب

دين نه، که يک عجوزه ي صد چهره ي پليد

«صوفي» به اخم، گفت که بايد براي دين

کِز کرد و کنج عافيت و عزلتي گُزيد

«زنديق» مست و بي خود و لايعقل و خراب

خنديد و بادِ قهقهه اش سمت دين وزيد

هر گوشه ي زمين خدا، عنکبوت کفر

تاري به گِرد پيکر زخميِ دين تنيد

اين جاي شعر، نوبت او بود، او که شد ـ

بر هر چه قفل بسته ي دين، دست او کليد

او آمد و به کالبد مردگان شهر

با واژه هاي روشن و قدسي ش جان دميد

رگ هاي سرد و منجمد مذهبي عليل

لبريز خون تازه شد و قلب دين تپيد

هرچه مراد و پير و بزرگ و عزيز بود

در حلقه ي ارادت آن مرد شد مريد

او که نسيم بود و از اين بيت که گذشت

ديگر کسي نشاني از او در غزل نديد

يعني که باز پنجره را دست باد بست

يعني گلي شکفت، ولي دست مرگ چيد...

پس کاخ شعر از در و ديوار و پاي بست

با قتلِ گل، ستون به ستون ريخت و شکست

دفتر به سوگ، جامه دريد و ورق ورق ـ

از هوش رفت و گفت که «شيرازه ام گسست»

درياي شعر در تَف طوفان کفر سوخت

کشتيِ روحِ شاعرِ حيران، به گِل نشست

شاعر دچار حيرتِ «بود» و «نبودِ» خود

خود را نوشت «نيست» و خود را نوشت «هست»

بعدش نوشت: واي بر اين قوم پَست، واي!

اين قوم پستِ پست تر از پستِ پستِ پست

«زين قوم پر جهالت ملعون، شدم ملول»⁴

اين قوم «بت» پرست که شد قوم «خود» پرست

پس زير لب، بريده بريده به ضجه گفت:

«واژه به واژه پيکر گل را به روي دست ـ

بايد گرفت و برد از اين شعر تا ابد»

اين را که گفت، پشت غزل تا ابد شکست...

پشت غزل شکست و قلم شد عصاي او

هر جا که رفت، رفت قلم پا به پاي او

شاعر «سکوت ـ ضجّه» زد و خُرد شد، ولي

نشنيده ماند مثل هميشه صداي او

بعدش نوشت از غم مردي که مي رسيد

هر شب به گوش سرد زمين، ناله هاي او

پس واژه ها به هيأت زندان شدند و شد

سلول سرد و ساکت هر بيت: جاي او

مردي که در زمانه ي ارواح شب پرست

خورشيد بود و حبس شدن هم سزاي او

زنداني عجيب و شگفتي که مي شدند

جلادها به شيفتگي مبتلاي او

(نقشه کشيده شد)

:«زنِ طنّاز فتنه گر!

از خود بساز لکّه ي ننگي براي او»

:«رسواي عشق خود کُنمش تا به کام تو

ورد زبان شهر شود ماجراي او»

(نقشه شروع شد)

دو ـ سه روزي گذشت و زن

ماند و حضور عرشي و حُجب و حياي او

پر شد تمام روح زن از سوز، ضجه، زجر

از ناله، ناله، ناله و از هاي هاي او

پس در خودش شکست و شکست و شکست و گفت:

هر که تو نشکني ش و نسازي ش، واي او!

آن قدر روح خاکي زن در خودش گداخت

تا که طلاي ناب شد از کيمياي او

(نقشه کشيده شد)

:«زن محراب و اشک و آه!

نوبت رسيده است به مرگ و عزاي او»

:«او آن پرنده اي ست که بال پريدنش

روح است و مرگ وسعت بام و هواي او»

(نقشه شروع شد)

شبحي شوم بي صدا

خود را دميد در «قدر» و در «قضا»ي او

خرماي مرگ را به دهان برد و مست وصل

مرگي غريب آمد و شد آشناي او...

با مرگِ مرد، پنجره ها بسته تر شدند

چشمانِ سرد و خشکِ غزل، باز، تر شدند

هر فتحه، ضمه، کسره و هرچه قلم نوشت

در خود فرو نشسته و زير و زبر شدند

شاعر وجود ملتهبي شد که هفت شمع

در چشم هاي سوخته اش شعله ور شدند

آن وقت، هشت هاله ي نورِ ازل ـ ابد

ما بين آسمان و زمين هشت «سر» شدند

سرها به شکل هشت قمر، هشت نورِ محض

با هم يکي شدند و قمر در قمر شدند

هر فال شوم و نحس در آن لحظه سَعد شد

خفاش ها: کبوتر و شب ها: سحر شدند

پس نور هشتم آمد و مردي شد و سپس

سمت ديار پارس «حَضَر»ها «سفر» شدند

او که رسيد، خشک درختانِ پيرِ شهر

از ميوه هاي شوق و شعف بارور شدند

لب باز کرد و هرزه علف هاي تلخ دشت

از طعم شهد روي لبش نيشکر شدند

اغراق نيست اين که بگويند شاعران:

از سِحر چشم هاش، بهايم، بشر شدند

در مجلس مناظره يک جلوه کرد و بعد

مردانِ علم و فضل و هنر، بي هنر شدند

اما درست مثل هميشه به سود خود

يک عده بعدِ دم زدن از خير، شر شدند

آنان که در حضور هزاران دختِ سست

بر ريشه ي درخت تنابر، تبر شدند

انگورهاي باغ پس از او شراب؟ نه،

در خُمره هاي سوخته، خون جگر شدند!

صيادها به قصد غزالان بي پناه

از نو، به تاخت، عازم کوه و کمر شدند...

خون غزال ها به زمين ريخت، دانه اي ـ

ريشه دواند در غزل و شد جوانه اي

واژه به واژه جوي غزل بوي خون گرفت

خوني که تا به قافيه شد رودخانه اي

از آن به بعد، هرچه که شاعر نوشت، سوخت؛

هر واژه اي نوشته که شد، شد زبانه اي

طعنه زدند: شعر نگفتي، که نيست اين

نه عاشقانه، نه غزل، و نه ترانه اي!

شاعر ولي نوشت:«غمش شعله شعله زد

بر پشت روح سوخته ام تازيانه اي»

اين شعر، شعر ضجه و زخم و شکستن است

نه شعر جام و شاهد و بزم شبانه اي...

از غم که گفت، نوبت يک شعر ناب بود

از کودکي که سايه ي او آفتاب بود

بس که به داغ و سوگ پدر، ذرّه ذرّه سوخت

در قلبش، آه! خون که نه، سربِ مذاب بود

شاعر نوشت «برکه» و کودک وضو گرفت

آب درون برکه از آن پس گلاب بود

کوچک ولي سترگ، که آن «کودکي» فقط

بر چهره ي «بزرگي» روحش نقاب بود

بر موج موجِ وسعت درياي دانشش

علمُ العلومِ هرچه که عالِم حباب بود

صدها کتاب، در نظرش جمله اي، ولي

يک جمله اش به ديده ي شان صد کتاب بود

کم کم جوان شد و گل عمرش شکفت؟ آه!

اين پرسشي براي ابد بي جواب بود!

دستي نوشت: «زهر» و ، قلم صيحه اي کشيد

گويا زمان، زمان نزول عذاب بود

هفت آسمان اگر چه از اين بانگ، کر شدند

دنيا فقط به عادت ديرينه خواب بود...

خوابي پليد و پست و پر از رعشه ي گناه

در يک شب بدون ستاره، بدون ماه

شاعر به هيأت غزلي شد که بعد از او

دفتر سفيد بود، ولي بيت ها سياه

وقتش رسيده بود که از خود رها شود

راهي شود به سوي دياري بدون راه

راهي که شد، نوشت:قلم، بعد از اين بخند!

خطي بکش به هرچه که افسوس، هرچه آه!

شعر تو نور و عمر تو چاهي به عمق گور

پس با طناب نور، در آي از گلوي چاه

از او بگو که هيچ نمي گفته اش زبان

از او بگو که هيچ نمي ديده اش نگاه

مردي که ناشناخته بوده ست و مانده است

اين بيت گنگ نيز بر اين گفته ام گواه:

طوفان ناوزيده، بر افلاکِ سر به زير

آزادِ در محاصره، سردارِ بي سپاه

مردي که فوق زهد، ولي بُرده شد به عمد

در جشن رقص و عربده و خَمر و قاه قاه

جايي که شعر خواندنش آوار مرگ شد

بر زرق و برق کاخ و به فرّ و شکوهِ شاه

شاهي که با درايت او رو به راه بود ـ

هر کار بس درست، ولي سخت اشتباه!

تا اينکه در ولايت او مُرد هرچه مَرد

روييد هرچه آفت و خشکيد هر گياه

آن قدر کُشت تا «قلم» و «شعر» و «قافيه»

شد «چوب دار» و «ناله ي تاريخ» و «قتلگاه»...

در قتلگاهِ شعر، قلم از عزا نوشت

با واژه هاي مرده ي خود، مرگ را نوشت

اما نه با حروف؛ فقط با سه نقطه از

نفرين و لعنِ ممتد و بي انتها نوشت

از مرد روزهاي کسي نيست، نيست، نيست.

از سالهاي طي شده در انزوا نوشت

از خانه اي بنا شده در چشم مُخبران

از بند و حبس و پچ پچِ جاسوس ها نوشت

از «باد» هاي شوم سياسي و شاخه ها

از «بيد» هاي سستِ به هر سو رها نوشت

از کاخ هاي ساخته از خشت هاي مرگ

از مرگ هاي مخفيِ بي خونبها نوشت

از هر سؤالِ سِرّي و تفتيش اين و آن

از هرچه:کيست؟ چيست؟ کجا؟ کِي؟ چرا؟ نوشت

بس که به نام «خير» پر از «شر» شد اين غزل

«شيطان» قلم به دست گرفت از «خدا» نوشت

تا اينکه با تولد آن نور محض محض

شر را و خير را قلم از هم جدا نوشت

شاعر لباس کهنه به تن، کاسه اي به دست

او را نوشت: شاه و خودش را: گدا نوشت

آن وقت بي صدا و پس از صيحه ي قلم

ابري حضور صاعقه را در هوا نوشت

بعد از حضور صاعقه در بين واژه ها

هر واژه پيش چشم قلم سوخت تا نوشت

ديگر قلم تحمل اين شعر را نداشت

برگشت سطر اول و از ابتدا نوشت...

اي اُف بر اين زمانه و اُف به روزگار!

تا کِي شکست، خُرد شدن، بغض، انتظار؟

تقويم ها نبود تو را ناله مي کنند

در سال هاي ساکت و بي روح و مرگبار

تقويم، بي تو، هرچه که باشد قشنگ نيست

فرقي نمي کند چه زمستان و چه بهار

حتي تمام فلسفه ها بي تو مبهم اند؛

مرزي نمانده بين جهان، جبر، اختيار

دنيا پر است از همه ي چيزهاي شوم

از هرچه اتفاق عبث، تلخ، ناگوار

از زندگي به شيوه ي حيوان، ولي «MODERN»

يعني که: کار، پول، هوس، کار، کار، کار...

از «ISM»هاي پر شده از پوچِ پوچِ پوچ

از طرز فکر هاي طرفدار انتحار

از هرچه ريشه اش به حقيقت نمي رسد؛

از ماسک هاي چهره نما، اسم مستعار

از جنگ هاي خانه بر انداز و بي دليل

از قتل عام، بمب، ترور، چوبه هاي دار

دنيا شبيه بشکه ي باروت، شب به شب ـ

نزديک مي شود به عدم، مرگ، انفجار

من شرط بسته ام که ميايي و مطمئن ـ

هستم برنده مي شوم آخر در اين قمار

يعني که مي رسي و جهان پاک مي شود

از هرچه جسم فاسد و اشباح نابکار

آن وقت با دو دست خودت پخش مي کني

در بين تشنگان جهان، سيبِ آبدار

حرفِ دلم عصاره ي اين چند واژه است:

تا کِي شکست، خُرد شدن، بغض، انتظار؟

اين شعر اگر چه قابلتان را نداشته

آقا! فقط قبول کنيدش به يادگار

اصلاً براي اين که بفهمم چه گفته ام

انگشت روي مصرع دلخواه خود گذار:

ـ يک شعر عاشقانه که مي خواني اش

و يا

ـ يک مشت درد دل که نمي آيدت به کار...

_{1. چون يکي از آنان را به فرزند دختري مژده آيد، از شدت غم و حسرت رخسارش «سياه» و سخت دلتنگ مي شود (آيه ي 58 سوره ي نحل)}

_{2.مولوي:رقصي چنين ميانه ي ميدانم آرزوست}

_{3.حافظ:گفتم صنم پرست مشو با صمد نشين}

_{4.مولوي: زين خلق پر شکايت گريان شدم ملول}

به یاد چایی شیرین کربلایی ها...

سید حمیدرضا برقعی — Sun, 01 Jun 2014 18:40:00 GMT

هنوز شوق تو بارانی از غزل دارد
نسیم یک سبد آیینه در بغل دارد

خوشا به حال خیالی که در حرم مانده
و هر چه خاطره دارد از آن محل دارد

به یاد چایی شیرین کربلایی ها
لبم حلاوت "احلی من العسل" دارد

چه ساختار قشنگی شکسته است خدا
درون قالب شش گوشه یک غزل دارد

بگو چه شد که من اینقدر دوستت دارم؟
بگو محبت ما ریشه در ازل دارد

غلامتان به من آموخت در میانه ی خون
که روسیاهی ما نیز راه حل دارد

که پر شده است جهان از حسین سرتاسر

سید حمیدرضا برقعی — Sat, 14 Dec 2013 08:40:00 GMT

نوشتم اول خط بسمه‌ تعالی سر
بلند مرتبه پیکر بلندبالا سر

فقط به تربت اعلات سجده خواهم کرد
که بنده‌ی تو نخواهد گذاشت هرجا سر

قسم به معنی "لا یمکن الفرار از عشق"
که پر شده است جهان از حسین سرتاسر

نگاه کن به زمین! ما رایت الا تن
به آسمان بنگر! ما رایت الا سر

سری که گفت من از اشتیاق لبریزم
به سرسرای خداوند می‌روم با سر

هرآنچه رنگ تعلق، مباد بر بدنم
مباد جامه مبادا کفن مبادا سر

همان سری که یحب الجمال محوش بود
جمیل بود جمیلا بدن جمیلا سر

سری که با خودش آورد بهترین‌ها را
که یک به یک همه بودند سروران را سر

زهیر گفت حسینا! بخواه از ما جان
حبیب گفت حبیبا! بگیر از ما سر

سپس به معرکه عابس "اجننی" گویان
درید پیرهن از شوق و زد به صحرا سر

بنازم ام وهب را به پارهء تن گفت:
برو به معرکه با سر ولی میا با سر

خوشا بحال غلامش، به آرزوش رسید
گذاشت لحظهء آخر به پای مولا سر

در این قصیده ولی آنکه حسن مطلع شد
همان سری است که برده برای لیلا سر

سری که احمد و محمود بود سر تا پا
همان سری که خداوند بود پا تا سر

پسر به کوری چشمان فتنه کاری کرد
پر از علی شود آغوش دشت، سرتاسر

امام غرق به خون بود و زیر لب می گفت:
به پیشگاه تو آورده ام خدایا سر

میان خاک کلام خدا مقطعه شد
میان خاک الف لام میم طا ها سر

حروف اطهر قرآن و نعل تازهء اسب
چه خوب شد که نبوده است بر بدن ها سر

تنش به معرکه سرگرم فضل و بخشش بود
به هرکه هرچه دلش خواست داد ، حتی سر

نبرد تن به تن آفتاب و پیکر او
ادامه داشت ادامه سه روز ...اما سر -

جدا شده است و سر از نیزه‌ها درآورده است
جدا شده است و نیافتاده است از پا سر

صدای آیهء کهف الرقیم می‌آید
بخوان! بخوان و مرا زنده کن مسیحا سر

بسوزد آن همه مسجد ، بمیرد آن اسلام
که آفتاب درآورد از کلیسا سر

چقدر زخم که با یک نسیم وا می شد
نسیم آمد و بر نیزه شد شکوفا سر

عقیله غصه و درد و گلایه را به که گفت
به چوب، چوبهء محمل نه با زبان با سر

دلم هوای حرم کرده است می‌دانی
دلم هوای دو رکعت نماز بالا سر

یك گوشۀ چشم تو مرا از دو جهان بس

محمدجواد غفور زاده — Tue, 11 Jun 2013 15:01:00 GMT

ای گردش چشمان تو سرچشمه‌ی هستی

ما محو تو هستیم، تو حیران كه هستی؟

خورشید كه سرچشمۀ زیبایی و نور است

از میكدۀ چشم تو آموخته مستی

تا جرعه‌ای از عشق تو ریزند به جامش

هر لاله كند دعوی پیمانه به دستی

از چار طرف محو تماشای تو هستند

هفتاد و دو آیینۀ توحید پرستی

وا كرد درِِ مسجدالاقصای یقین را

تكبیرة الاحرامِ نمازی كه تو بستی

تا وا شدن پنجره هرگز نزدی پلك

تا خون شدن حنجره از پا ننشستی

ای كاش كه گل‌های عطشناك نبینند

در دیدۀ خود خار غمی را كه شكستی

یك گوشۀ چشم تو مرا از دو جهان بس

ای گردش چشمان تو سرچشمه‌ی هستی

برای تو زمین تنگ است می دانم تحمل كن

هادی جانفدا — Tue, 11 Jun 2013 14:32:00 GMT

با حذف ابیات

.....
نمی فهمیم یعنی چه؟ تلاطم از دل دریا
نمی دانیم یعنی چه؟ تولد از دل زهرا

تو را بر محملی از دل از آن بالا فرستادند
تمام آسمان و اهل آن بر پایت افتادند

زمین سر تا سرش چشم است وقتی جلوت اللهی
قدم بگذار ای جان جهان هر جا كه می خواهی

تو را كه مصطفی همواره از جبریل می پرسید
علی در قاب چشم فاطمه هر شب تو را می دید

برایت قبل از آنی كه بیایی گریه می كردند
برای تو شهید كربلایی گریه می كردند

برای تو زمین تنگ است می دانم تحمل كن
برایت زندگی ننگ است می دانم تحمل كن

برایت ای بلوری كه تراشیده شدی در عرش
زمین و آسمان سنگ است می دانم تحمل كن

برای تو كه گوشت پر ز آهنگ بهشتی هاست
كلام من بد آهنگ است می دانم تحمل كن

تو و با ظلم سازش؟! هرگز این آیین مردان نیست
تو حرف آخرت جنگ است می دانم تحمل كن

زمین می ماند و تو ظهر شور انگیز عاشورا
و آن روز حماسی و غرور انگیز عاشورا

به پیش بادها استاده ای ای روح طوفانی
نگاه تو عمیق و ساده چون آیات قرآنی

خدا را هر چه با اثبات خود اثبات می كردی
تمام عقل ها و روح ها را مات می كردی

كنون من مانده ام بین سرود و مرثیه حیران
منم یك لحظه زیر آفتاب و لحظه ای باران

كنون من مانده ام با عقده های تو گره خورده
دلی كه با ضریح كربلای تو گره خورده

قلم از عشق تو آقا زیارت نامه می خواند
و فطرس در جوار تو برایت نامه می خواند

یكی از نامه ها خیس است همراهش سلام ماست
و تو با مهربانی می نویسی این غلام ماست

تو خودت تشنه ای و می دانی حال عشاق تشنه کامت را

کاظم بهمنی — Thu, 15 Nov 2012 07:20:00 GMT

آن زمان که برای بردن من می شکافی صف قیامت را
اهل محشر به غبطه می گویند خوش به حالت نوشته نامت را

رو به سویم می آیی و آرام می شود کم خروش و همهمه ها
چشم می بندم و قدم به قدم می شمارم صدای گامت را

می گذاری به روی شانه ی من ناگهان دست مهربانت را
مانده ام آن زمان چگونه دهم پاسخ اولین سلامت را

چارچوب تصورم اینهاست: این که قید مرا نخواهی زد
حدسم از عاقبت توهم نیست تجربه کرده ام مرامت را

زیر هر آفتاب سوزان نه؛ زیر طوبای تو دلم گرم است
نکند کم کنی ز روی سرم سایه ی لطف مستدامت را

پیش تر وام عشق دادی تا بخرم آبرو برای خودم
ناله سر می دهم مگر با اشک بدهم قسط های وامت را

روزگارم اگر چه تفدیده ست به سراب تو هم یقین دارم
تو خودت تشنه ای و می دانی حال عشاق تشنه کامت را

روی نیزه دوباره می گذرد خاطرات از مقابل چشمت
دود این خیمه ها می اندازد یاد دیوار و در مشامت را...

ادعایی نمی کنم اما فکر تنهایی ات مرا هم کشت
به خدا من می آمدم سویت می شنیدم اگر پیامت را

مدّاحی از کناره ی منبر شروع کرد:

محسن ناصحی — Thu, 15 Nov 2012 06:54:00 GMT

این بار بی مقدمه از سر شروع کرد
این روضه خوان پیر از آخر شروع کرد

مقتل گشوده شد همه دیدند روضه را
از جای بوسه های پیمبر شروع کرد

از تل دوید مرثیه قتلگاه را
از لا به لای نیزه و خنجر شروع کرد

از خط به خطّ مقتل گودال رد شد و
با گریه از اسیری خواهر شروع کرد

این جا چقدر چشم حرامی به خیمه هاست!
طاقت نداشت از خط دیگر شروع کرد

بر سر گرفت گوش عبا را و صیحه زد
از روضۀ ربودن معجر شروع کرد

برگشت، روضه را به تمامی دشت برد
از ارباً ارباً تن اکبر شروع کرد

لب تشنه بود خیره به لیوان نگاه کرد
از التهاب مشک برادر شروع کرد

هی دست را شبیه به یک گاهواره کرد
از لای لایِ مادر اصغر شروع کرد

تیر از گلوی کودک من در بیاورید!
هی خواند و گریه کرد و مکرر شروع کرد

غش کرد روضه خوان نفسش در شماره رفت
مدّاحی از کناره منبر شروع کرد:

ای تشنه لب حسین من ای بی کفن حسین!
دم را برای روضه مادر شروع کرد

یک کوچه وا کنید که زهرا رسیده است
مداح بی مقدمه از در شروع کرد

- هیزم می آورند حرم را خبر کنید-
این بیت را چه مرثیه آور شروع کرد

این شعر هم که قافیه هایش تمام شد
شاعر بدون واهمه از سر شروع کرد

شکر خدا عبادت من روضه های توست

یوسف رحیمی — Tue, 13 Nov 2012 08:24:00 GMT

شکر خدا که بوی محرم گرفته ام
در کوچه های سینه زنی دم گرفته ام

شکر خدا عبادت من روضه های توست
در دل دوباره هیئت ماتم گرفته ام

گاهی کنار روضه ات از دست می روم
با چشمهای پر شفق و غم گرفته ام

این آبروی نوکری هیئت تو را
از دستمال مشکی اشکم گرفته ام

دیگر هراس روز قیامت نمی برم
وقتی دخیلی از پر پرچم گرفته ام

با تربت تو کام دلم را گشوده اند
عمری اگر که بوی محرم گرفته ام

گفتم میان روضه از اعجاز چشمهات
دیدم رسیده ام به حوالی کربلات

تو خیمه گاه ســـــــوخته ی قلب زینبی

علی محمد مودب — Tue, 13 Nov 2012 08:19:00 GMT

بر سفره تو هرچه که ماتـــم می آورند
در هفت خوان صابری ات کـم می آورند

دل داده ای به منطق نازک تــرین خیال
هر قــــــدر هم دلایل محکم می آورند

پرونده شکفته زخـــــــــــــم مدینه را
لب هات در دو صفحه فراهم می آورند

تو خیمه گاه ســـــــوخته ی قلب زینبی
انفاس تو هوای محـــــــــرم می آورند

رزمنده ای و تا خود معـــــــراج زخمها
یک ریــــــز در مصاف تو آدم می آورند

بر دوش چشمهای تو حتی هنوز هـم
مجروح از خطوط مقـــــــدم می آورند

حالا فرشته ها به حسینیه دلـــــــم
از زینبیه روزه مریــــــم می آورنــــــد

تا در سکوت روضه چشمت به پا شود
وقتی تمام مرثیه ها کـــــم می آورند

زمین برای همیشه شهیدپرور شد

مصطفی محدثی خراسانی — Sun, 07 Oct 2012 05:20:00 GMT

اگر چه باغِ پُر از لاله ی تو پرپر شد
زمین برای همیشه شهیدپرور شد

زمین برای همیشه به قصد یاری تو
تمام پاسخ آن پرسش معطر شد

زمین به یمن نفس های عاشقانه ی تو
پُر از طراوت دل های درد باور شد

تو ذوالفقار شدی با دو تیغ در دو نبرد
جهاد اکبر تو هم رکاب اصغر شد

به ظهر واقعه آدم به نام تو بالید
اگرچه چشم تمام پیمبران تر شد

هر دری را چون زدم شد بسته و گم شد کلیدش

فاطمه سالاروند — Wed, 08 Aug 2012 12:31:00 GMT

گفت شاعر با دل دلتنگ و جان ناامیدش
هر دری را چون زدم شد بسته و گم شد کلیدش

خسته از دنیایم و از خاک تلخ بی گیاهش
خسته از خورشید و ماهش از سیاهش از سپیدش

گفت شاعر دورم و گم شد در این دوری صدایم
کو پس آن نزدیک تر با هر که از حبل الوریدش

پرسش تاریکی ام را پاسخی روشن چرا نیست؟
گفت و ناگه آمد از آن سوی آبی ها نویدش:

«در زمین و آسمان یک در فقط باز است، شاعر!
آن دری که دست او از رحمت محض آفریدش»

گفت با شاعر که هر کس رمز این در را بداند
زنده می ماند دلش، هرگز نمی میرد امیدش

رمز آن عشق است شاعر، عشق، یعنی روشنایی
عشق یعنی کربلا، یعنی گلِ سرخ شهیدش!

دل ببند و پلک واکن تا ببینی می گشاید
قفل های بسته را اسم علمدار رشیدش

چه خوب داد خدا پاسخ سلامت را

فاطمه سالاروند — Wed, 08 Aug 2012 12:28:00 GMT

شنیده بود شهادت طنین گامت را
چه خوب داد خدا پاسخ سلامت را

پرنده ها پر خود را به خونت آغشتند
که هر کجا برسانند عطر نامت را

چه سربلند و صبور آمد از سفر خواهر
که تا ادامه دهد راه ناتمامت را

صدای خون تو را منتشر کند در خاک
به آب های جهان بسپرد پیامت را

کجاست آن که به گریه مدام می خواند
کبوتران هراسان تشنه کامت را؟

کجاست؟ کاش بیاید به زودی آن موعود
بگیرد ای گل صد پاره انتقامت را

این خون کیست روی زمین موج می زند؟

قربان ولیئی — Sun, 05 Aug 2012 05:47:00 GMT

این خون کیست روی زمین موج می زند؟
در آن ستاره های یقین موج می زند

قطعاً گلوی تشنه ی دریا بریده است
ورنه، چرا، چگونه، چنین موج می زند؟

وحی است این، گلوی که را تیغ، بوسه زد؟
هر سوی، سوره های مبین موج می زند

می بینم این دقیقه تو گویی سوار را
خورشید را که بر سر زین موج می زند

در خواب های دَرهَمِ هر شامِ کوفیان
قرآن، به خون تازه عجین، موج می زند

بعد از هزار سال سیاه، این چه چشمه ای است
از چشم های سرخ حزین موج می زند؟

مگر نخواسته بودند از تو آمدنت را؟

امید مهدی نژاد — Sun, 29 Jul 2012 05:55:00 GMT

برای آن که نبینم برهنه وار تنت را
به اشک و آه ببافم مگر به تن کفنت را

کدام جرأت گستاخ بر تو تیغ کشیده؟
بریده باد دو دستش، که برده پیرهنت را؟

به تیر و نیزه درآمد به پیشواز تو کوفه
مگر نخواسته بودند از تو آمدنت را؟

بهار من! ز چه رو خفته است نرگس مستت؟
بریده اند چرا شاخه های یاسمنت را؟

بگو که با چه توانی به راه خود برود باد؟
که روی بادیه دیده ست تکّه های تنت را

شنیده اند مریدان و دیده اند شهیدان
ز سدّ آب گذشتن، به خطّ خون زدنت را

سلام گرم خدا بر تو، ای گلوی بریده!
که روی نیزه سرودی ادامه ی سخنت را

تو روح زنده ی حقی، اگرچه با تنِ بی سر
به دست خاک سپرده ست آسمان بدنت را

زیباترین پدیده ی دامان کوثر است

پروانه نجاتی — Thu, 14 Jun 2012 10:01:00 GMT

زیباترین پدیده ی دامان کوثر است
این ماهْ پاره، روشنی چشم حیدر است

در گریه اش مغازله ی ابر و آسمان
در خنده اش طراوت جان پیمبر است

جبریل بال فرش کند پیش پای او
در التیام زخم، مسیحای دیگر است

نام قشنگ او: هوس واژه های شعر
در شاه بیت حادثه مضمون برتر است

آه ای حسین! ای هیجان شکوهمند!
تقدیر تو حرارت تقدیر مادر است

افسانه نیستی که بهای حقیقتی
تعبیر سرخ هرچه که در عشق بهتر است

نقش حماسه می زند آفاق چشم را
هر جا خیال کرب و بلایت مصوّر است

دنیا به بوی نام تو تعظیم می کند
آزادگی همیشه ز نامت معطر است

طلوع می کند اکنون به روی نیزه سری

فاضل نظری — Sun, 22 Apr 2012 04:47:00 GMT

نشسته سایه ای از آفتاب بر رویش
به روی شانه ی طوفان رهاست گیسویش

کجاست یوسف مجروح پیرهن چاکم
که باد از دل صحرا می آورد بویش

کسی بزرگتر از امتحان ابراهیم
کسی چنان که به مذبح برید چاقویش

نشسته است کنارش کسی که می گرید
کسی که دست گرفته به روی پهلویش

هزار مرتبه پرسیده ام ز خود او کیست
که این غریب نهاده است سر به زانویش؟

کسی در آن طرف دشت ها نه معلوم است
کجای حادثه افتاده است بازویش

کسی که با لب خشک و ترک ترک شده اش
نشسته تیر به زیر کمان ابرویش

کسی است وارث این دردها که چون کوه است
عجب که کوه، زِ ماتم سپید شد مویش

عجب که کوه شده چون نسیم سرگردان
که عشق می کشد از هر طرف به هر سویش

طلوع می کند اکنون به روی نیزه سری
که روی شانه ی طوفان رهاست گیسویش

همراه خیمه های شما آتشم زدند

سید حمیدرضا برقعی — Sun, 08 Apr 2012 11:06:00 GMT

این اشک‌ها به پای شما آتشم زدند
شکرخدا برای شما آتشم زدند

من جبرئیل سوخته بالم، نگاه کن!
معراج چشم‌های شما آتشم زدند

سر تا به پا خلیل گلستان‌نشین شدم
هر جا که در عزای شما آتشم زدند

از آن طرف مدینه و هیزم، از این طرف
با داغ کربلای شما آتشم زدند

بردند روی نیزه دلم را و بعد از آن
یک عمر در هوای شما آتشم زدند

گفتم کجاست خانه ی خورشید شعله‌ور؟
گفتند بوریای شما، آتشم زدند

دیروز عصر تعزیه‌خوانان شهر ما
همراه خیمه‌های شما آتشم زدند

امروز نیز، نیر و عمان و محتشم
با شعر در رثای شما، آتشم زدند

«دیشـــب اگـــر به داغ شهیدان گداختم
امشــب ولـی بــرای شمــــا آتشم زدند

تــا بـــا خبـر ز شـــور نیستـــانی‌ام کنند
مــاننــد نینـــوای شمــا آتــــشـــم زدند»*

* این دو بیت، نظر لطف طبع استاد محمدعلی مجاهدی(پروانه) نسبت به این غزل است.